Ξερόλας
«Έσωσα τη γυναίκα μου από πυρκαγιά και την έπιασα με άλλον». H συγκλονιστική ιστορία του Πέτρου για το τέλος του γάμου του και για τον τρόπο με τον οποίο ανακάλυψε ότι η γυναίκα του τον απατά.Φωτιά……
«Έσωσα τη γυναίκα μου από πυρκαγιά και την έπιασα με άλλον». H συγκλονιστική ιστορία του Πέτρου για το τέλος του γάμου του και για τον τρόπο με τον οποίο ανακάλυψε ότι η γυναίκα του τον απατά.
Φωτιά…
Με λένε Πέτρο και μέχρι πριν έξι μήνες ήμουν παντρεμένος. Μεγάλωσα και ζω σε ένα μεγάλο νησί της χώρας μας και έμαθα εκεί πως, όταν παίρνεις κάτι, πρέπει και να το επιστρέφεις. Μάλιστα στην ίδια ποσότητα. Οι γονείς μου με βοήθησαν να φτιάξω το σπίτι μου, τους βοήθησα και εγώ να αποπληρώσουν ένα δάνειο λίγο αργότερα. Ο αδελφός μου με στήριζε οικονομικά όσο σπούδαζα πυροσβέστης, τώρα και εγώ στηρίζω την κόρη του που είναι φοιτήτρια στην Αθήνα. Πήρα πολλή αγάπη από τη γυναίκα μου όταν γνωριστήκαμε, θέλησα και εγώ να της την επιστρέψω λίγο καιρό αργότερα προτείνοντάς της να με παντρευτεί. Ειδικά εκείνη την περίοδο ένιωθα πως ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Τίποτα σε αυτή τη γη δεν μπορούσε να με προειδοποιήσει πως η χαρά μου θα είχε ημερομηνία λήξης. Είχα προσeξει την αλλαγή στη διάθεση της γυναίκας μου, αλλά δεν ήθελα να δώσω ιδιαίτερη σημασία, καθώς είχε κάποια προβλήματα με τους γονείς της. Αργούσε τα βράδια, απομακρυνόταν όταν μιλούσε στο τηλέφωνο, το μυαλό της χανόταν με τις ώρες και γενικά μου έδινε πολλές αφορμές για να πιστέψω πως, ενώ ήταν δίπλα μου, στην πραγματικότητα ήταν αλλού! Ομως δεν ήθελα να το πιστέψω. Οχι για τη δική μου γυναίκα. Ευτυχώς ήταν μια περίοδος που είχε πολλή δουλειά. Ετρεχα 24 ώρες το 24ωρο και την έβλεπα ελάχιστες ώρες την ημέρα.
Θυμάμαι πως ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα όταν με ξύπνησαν από την υπηρεσία μου. Είχε πιάσει φωτιά ένα αυτοκίνητο και έπρεπε να τη σβήσουμε, γιατί κυριολεκτικά απειλούσε ένα χωριό. Καθώς με είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ και η ώρα ήταν περασμένη, φώναξα το όνομα της γυναίκας μου, αλλά εκείνη δεν ήταν πουθενά. Ηξερα ότι θα έβγαινε, όχι όμως και ότι θα αργούσε τόσο πολύ. Ο χρόνος ήταν λιγοστός και δεν είχα ούτε λεπτό για να την ψάξω. Εφυγα σαν τον τρελό, να προλάβω την ομάδα μου. Το θέαμα όταν έφτασα στο γειτονικό χωριό θύμιζε σκηνή από ταινία. Ενα αυτοκίνητο καιγόταν ολοσχερώς. Το ζευγάρι που νωρίτερα βρισκόταν μέσα σε αυτό ήταν αγκαλιασμένο, αντάλλασσαν φιλιά και ευχαριστούσαν τον Θεό που είχαν σωθεί το τελευταίο λεπτό. Η γυναίκα ήταν κουκουλωμένη και με γυρισμένη πλάτη, δεν μπορούσα να τη δω. Τον άντρα δεν τον είχα δει ξανά στη ζωή μου. Πλησίασα για να τους μιλήσω, να μάθω πώς ξεκίνησε το συμβάν και τότε ένιωσα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Η γυναίκα που αντίκρισα ήταν η δική μου γυναίκα. Ο άνθρωπός μου… Γύρισα την πλάτη μου και έφυγα. Οι συνάδελφοι που την είδαν, κατάλαβαν και με άφησαν να χωθώ στο αυτοκίνητό μου και να εξαφανιστώ.
Το επόμενο πρωινό, δηλαδή λίγες ώρες αργότερα, πήγα στον δικηγόρο μου. Δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε, αφού και τα πράγματά της ήρθε μια ξαδέλφη της και τα μάζεψε από το σπίτι. Δεν είχε και σημασία άλλωστε… Και σήμερα είμαι εδώ, πιο ήρεμος από ποτέ και μοιράζομαι αυτή την -ανόητη για κάποιους- περιπέτεια του γάμου μου. Αν είμαι ακόμα θυμωμένος; Δεν έχει νόημα. Ανθρωποι είμαστε και απλώς τραβάμε τον δρόμο μας…
ΠΗΓΗ: TV24
