Ξερόλας
Αυτός είναι ο πατέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη και το πρόσωπο του για πρώτη φορά σε υλικό ντοκουμέντο! Οι φωτογραφίες εδώ!Ήταν το μεγάλο της μυστικό. Ο θάνατος που την πόνεσε όσο τίποτα άλλο στη ζωή τη…
Αυτός είναι ο πατέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη και το πρόσωπο του για πρώτη φορά σε υλικό ντοκουμέντο! Οι φωτογραφίες εδώ!
Ήταν το μεγάλο της μυστικό. Ο θάνατος που την πόνεσε όσο τίποτα άλλο στη ζωή της και απέφευγε συστηματικά να μιλάει γι’ αυτόν. Σε όλες τις συνεντεύξεις της μιλούσε μόνο για την πολυαγαπημένη της μητέρα. Αντίθετα, αναφορές για τον πατέρα της από την ίδια δεν υπήρξαν ποτέ. Η «News» ανοίγει τον φάκελο «Ιωάννης Βουγιουκλάκης: Νομάρχης Αρκαδίας» και καταγράφει καρέ καρέ όλες τις συγκλονιστικές στιγμές της εκτέλεσης του πατέρα της εθνικής σταρ.
«Τον νομάρχη Αρκαδίας στην Κατοχή Ιωάννη Βουγιουκλάκη, τον πατέρα της Αλίκης, τον σκότωσαν οι αντάρτες με τρόπο βασανιστικό. Θεωρήθηκε συνεργάτης των Ιταλών και των Γερμανών, με αποτέλεσμα μαζί με άλλους τέσσερις, αφού τους χτυπούσαν νύχτα μέρα, σχεδόν μισοπεθαμένους τους έβαλαν να σκάψουν τον τάφο τους. Εκεί αφού τους έριξαν μέσα, τους τουφέκισαν». Με αυτά τα συνταρακτικά λόγια ενός από τους τελευταίους επιζώντες της εποχής εκείνης, του Γιώργου Πετρίδη, αλλά και του αντιστασιακού Ανδρέα Κωτσόπουλου, η «News» αποκαλύπτει για πρώτη φορά το μεγάλο μυστικό της εθνικής μας σταρ Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ένα μυστικό που η ίδια θέλησε να πάρει μαζί της στον τάφο. Δεν το αποκάλυψε ποτέ. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι σε καμιά συνέντευξή της η Αλίκη δεν μιλάει για τον πατέρα της, αλλά δίνει όλη της την έμφαση στην πολυαγαπημένη της μητέρα, την κυρία Έμυ.
Πίσω από τα χαμόγελα και τα αστραφτερά φορέματα… Πίσω από τη λάμψη, τη δόξα και τα πλούτη, η Αλίκη, η γυναίκα που δημιούργησε το μύθο του ελληνικού κινηματογράφου, έκρυβε αυτό το μεγάλο μυστικό.
Στην οικογένειά της τα κρυφά δάκρυα της Αλίκης για τον πατέρα Ιωάννη Βουγιουκλάκη ήταν καθημερινή συνήθεια. Η ίδια δεν μπόρεσε ποτέ να το ξεπεράσει κι ας ήταν τότε μικρό κορίτσι. Δεν ήταν, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι η ευαίσθητη Αλίκη κάθε τέλος του μήνα έδινε χρήματα σε διάφορα γηροκομεία της Αθήνας, προκειμένου να απαλύνει το δικό της πόνο από τον τόσο πρόωρο (και με τέτοιο τρόπο) χαμό του πατέρα της!
Σήμερα, 70 χρόνια μετά από το θάνατό του, η «News» ταξίδεψε στα απομακρυσμένα χωριά της Αρκαδίας, Πλάτανος και Χάραδρος, συνομίλησε με τους τελευταίους επιζώντες που έζησαν το γεγονός της δολοφονίας και ανοίγει για πρώτη φορά την πολύκροτη υπόθεση του Ιωάννη Βουγιουκλάκη. Ενός περιστατικού που η ίδια η Αλίκη ποτέ μα ποτέ δεν δημοσιοποίησε μη θέλοντας να φέρει στη μνήμη της τα τραγικά γεγονότα εκείνης της περιόδου που σημάδεψαν την παιδική της ψυχή αλλά και την υπόλοιπη ζωή της.
Ο διορισμός από τον Τσολάκογλου
Αρχές 1941. Η Γερμανική σκλαβιά έχει σκεπάσει τα πάντα. Η ιταλική κατοχή έχει ήδη γίνει βίωμα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και αξιωματούχοι του ιταλικού και γερμανικού κράτους έχουν εγκατασταθεί στις μεγάλες πόλεις. Τότε στο τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας βρίσκεται ο στρατηγός Τσολάκογλου, ο οποίος διορίζει όλους τους αιρετούς, προκειμένου να έχει τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια του. Φυσικά το διορισμό του Ιωάννη Βουγιουκλάκη σε νομάρχη Αρκαδίας από την κυβέρνηση Τσολάκογλου δεν τον αναφέρουμε αυθαιρέτως εμείς αλλά ο ίδιος ο Βουγιουκλάκης σε έναν από τους λόγους του προς τον αρκαδικό λαό στις 4 Νοεμβρίου 1941. Το έγγραφο-ντοκουμέντο που παρουσιάζει σήμερα πρώτη φορά δημοσίως η «News» έχει τη σφραγίδα της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων Πελοποννήσου από όπου και το πήραμε. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ιωάννης Βουγιουκλάκης σε λόγο του προς τον αρκαδικό λαό: «Αρκάδες, φέρων τον σταυρόν που μου έδωσε η κυβέρνησις του Έλληνος Πατριώτου Στρατηγού Τσολάκογλου ήλθα κοντά σας έτοιμος να ανέβω τον Γολγοθά διά να συγκρατηθεί ό,τι είναι δυνατόν διά να περισωθεί ό,τι είναι δυνατόν και με τον ηρωικό μας μόχθον και την ειλικρινήν και έντιμον εις την Ευρωπαϊκήν πραγματικότητα προσήλωσίν μας να ανατείλουν αι καλλίτεραι ημέραι της πατρίδος μας».
Για την προσωπικότητα αλλά και τον βίο του τότε νομάρχη Αρκαδίας Ιωάννη Βουγιουκλάκη, οι απόψεις διίστανται. Πολλοί τον θεωρούν φιλεύσπλαχνο και άνθρωπο που φρόντιζε τον αρκαδικό λαό. Οι αντιστασιακοί από την άλλη τον θεωρούν άνθρωπο των Ιταλικών και Γερμανικών Αρχών, άρα εχθρό της Ελλάδας. Η News θέλοντας να υπάρξει πλήρης αντικειμενικότητα στο ρεπορτάζ, παρουσιάζει όλες τις εκδοχές όπως τις κατέγραψε στα χωριά και τους τόπους που θήτευσε ο νομάρχης Αρκαδίας Ιωάννης Βουγιουκλάκης καθώς και σε έγγραφα της εποχής εκείνης.
Τους χτυπούσαν το κεφάλι στο δρόμο
Η επίσκεψή μας στο χωριό Πλάτανος Αρκαδίας. προκειμένου να βρούμε ανθρώπους να μιλήσουν για τον Ιωάννη Βουγιουκλάκη, κρύβει μια έκπληξη. Μια ζωντανή ιστορία! Ο 86χρονος Γιώργος Πετρίδης, που έζησε τα γεγονότα εκείνης της εποχής ως 14χρονο παιδί, μας αναφέρει τον Βουγιουκλάκη σαν έναν καλοκάγαθο νομάρχη ο οποίος βοηθούσε τους πολίτες. «Ο Βουγιουκλάκης θεωρούνταν καλός άνθρωπος για τον απλό λαό. Είχε βάλει ορισμένα πράγματα σε μια αποθήκη προκειμένου να τα μοιράσει στους Τριπολιτσιώτες. Τότε, λοιπόν, ερχόμενοι οι Γερμανοί στην Τρίπολη άνοιξαν τις αποθήκες και πήραν τα τρόφιμα, με αποτέλεσμα να θεωρήσουν οι αντάρτες ένοχο τον Βουγιουκλάκη».
Στα μάτια του υπερήλικα γέροντα διακρίνεις τις εικόνες που ο ίδιος βίωσε. Βγάζουν σπίθες. Θυμάται λεπτό προς λεπτό τα γεγονότα. «Μετά από μέρες, οι αντάρτες κατάφεραν να πιάσουν τον Βουγιουκλάκη και να τον φέρουν μαζί με άλλους τέσσερις εδώ στο χωριό Χάραδρο, που βρίσκεται λίγο μακρύτερα από τον Πλάτανο». Τα δραματικά γεγονότα που ο 86χρονος μαρτυρά φανερώνουν και την αγριότητα της εποχής. «Ο Βουγιουκλάκης έφαγε τόσο ξύλο που δεν μπορούσε να ζήσει άνθρωπος μετά από αυτό. Ήταν νύχτα, εγώ δεν τους είχα δει, όμως ένας μεγαλύτερος από εμένα ονόματι Τερζάκης, που ήταν μπροστά στο περιστατικό, μας έλεγε πριν μερικά χρόνια πως τόσο ξύλο ούτε ένα μεγάλο ζώο δεν θα άντεχε. Τους χτυπούσαν το κεφάλι στο δρόμο. “Μίλα ρε”, του έλεγαν. “Τι να σας πω ρε παιδιά. Δεν ξέρω τίποτα. Γιατί να πάρω και άλλους στο λαιμό μου” τους έλεγε».
Ξέθαψε τα οστά του πατέρα της
Ο υπερήλικας γέροντας σηκώνεται από την καρέκλα του. Πηγαίνει προς το μπαλκόνι. «Εκεί απέναντι στη στάνη ήταν ο τάφος τους. Τους έθαψαν και τους τέσσερις σε ένα μνήμα. Σήμερα το μνημείο έχει οργωθεί από γεωργούς». Όπως εκμυστηρεύεται ο Γιώργος Πετρίδης στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 όλο το χωριό Πλάτανος βρίσκεται στο πόδι. Η είδηση ότι η μεγάλη πρωταγωνίστρια Αλίκη Βουγιουκλάκη έχει έρθει να πάρει τα οστά του πατέρα της συγκλονίζει όλους τους κατοίκους. «Είχε φέρει μαζί της και εργάτες για να ξεθάψει τα οστά του πατέρα της», λέει και χαμογελά ο 86χρονος στο άκουσμα και μόνο του ονόματος της Αλίκης! Λίγο αργότερα, και ενώ μας ξεναγεί στο χωριό του, ο Γιώργος Πετρίδης επιβιβάζεται στο αμάξι με σκοπό να μας πάει στον τόπο της δολοφονίας του Βουγιουκλάκη. Σε ένα ξέφωτο μεταξύ του χωριού Χάραδρος και Πλάτανος, οι αντάρτες, αφού σέρνουν τον Βουγιουκλάκη με τους τέσσερις συλληφθέντες και μετά από άγριο ξυλοδαρμό -σχεδόν θανάτου-, τους αναγκάζουν να σκάψουν τον τάφο τους. «Εδώ μέσα τους έριξαν και σχεδόν μισοπεθαμένους τους τουφέκισαν. Και η εκτέλεση έγινε εδώ απόμερα, για να μην ακουστεί στα δύο χωριά», λέει ο Γιώργος Πετρίδης.
Η σύλληψη και οι τελευταίες ώρες
Αναζητώντας μέσα από το ρεπορτάζ την αλήθεια της δολοφονίας του νομάρχη Αρκαδίας Ιωάννη Βουγιουκλάκη, πατέρα της Αλίκης, για μία ακόμα φορά ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με την Ιστορία. Μία από τις σημαντικές μαρτυρίες που ρίχνουν φως στη δολοφονία είναι και αυτή του 90χρονου σήμερα αντιστασιακού Μίμη Μαζωμένου, του ανθρώπου που έζησε από πολύ κοντά τον τότε νομάρχη, λόγω της ΕΠΟΝ, ο οποίος με άδειά του μας παραχώρησε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αρκαδικά Νέα» το Μάιο του 2010. Ο κ. Μαζωμένος μάς ζήτησε να ειπωθεί αυτούσια η αλήθεια για τη δολοφονία του Βουγιουκλάκη, χωρίς να την ωραιοποιήσουμε λόγω της εθνικής μας σταρ Αλίκης Βουγιουκλάκη. Μετά από δύο μακροσκελή κείμενα που αναφέρονται στην περίοδο διοίκησης της Νομαρχίας από τον Βουγιουκλάκη, καταλήγει ο κ. Μαζωμένος: «Τέλος Δεκεμβρίου 1943, αρχές Γενάρη 1944 βρισκόμαστε με το 2ο Τάγμα του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στο Μοναστήρι Άη Θανάση, στα Καλύβια Φενεού Κορινθίας. Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Καθόμαστε με τον αξέχαστο φίλο και συναγωνιστή μου Τάκη Μπιτσάνη και κουβεντιάζαμε αναπολώντας τη ζωή μας στην Τρίπολη όταν μας πλησίασε ο Καπετάνιος του Τάγματος -και κατοπινά του Συντάγματος- ο Ηρακλής ο Τζάθας και μας έδωσε την είδηση ότι επάνω στο Ηγουμενείο βρίσκεται ο Βουγιουκλάκης, που μας τον έφεραν κρατούμενο. Τον είχαν συλλάβει σε έναν σταθμό του σιδηροδρομικού άξονα Τρίπολης-Κορίνθου συνοδεύοντας ένα βαγόνι γεμάτο ληστευμένα αγροτικά προϊόντα όπως μας είπαν με προορισμό την Αθήνα. Τον επισκέφθηκα σε ένα κελί που στο μεταξύ τον είχαν μεταφέρει… Ήταν ένα ανθρώπινο κουρέλι.
Αυτός ο υπερόπτης “άφτερος Ντούτσε” ήταν ένα άθλιο, αξιοθρήνητο και τρομαγμένο ανθρωπάκι. Πραγματικά ήταν να τον λυπάσαι», λέει ο Μίμης Μαζωμένος και συνεχίζει την περιγραφή του. «Κάθε αντάρτη που έβλεπε τον ικέτευε να τον σώσει. Του εξήγησα ότι εμείς δεν έχουμε δικαιοδοσία σε παρόμοια θέματα. Δεν είμαστε δικαστήριο, ούτε καν ανακριτικό γραφείο. “Η μόνη μας υποχρέωση και ευθύνη είναι να σε προωθήσουμε στις αρμόδιες Υπηρεσίες (Πολιτοφυλακή και Ανακριτικό Γραφείο) που βρίσκονται στην Κυνουρία. Εκεί θα δώσεις εξηγήσεις για τη συμπεριφορά σου σαν συνεργάτης των κατοχικών στρατευμάτων”. Την επομένη το πρωί, παρουσία όλων των ανδρών του Τάγματος που είχαν συγκεντρωθεί για να δουν τον πρώην παντοδύναμο Βουγιουκλάκη -καθώς το όνομά του ήταν πασίγνωστο σε όλο τον Μωριά, και όχι μόνο, για τα κατορθώματά του, κυρίως στη λεηλασία της αγροτικής σοδειάς- και με συνοδεία ανταρτών πήρε το δρόμο για την Κυνουρία. Αυτή η σκηνή θα μου μείνει χαραγμένη στο νου για πάντα. Μια φιγούρα σε πλήρη ψυχική κατάρρευση. Βλέποντας αυτή την εικόνα αυτόματα σου έρχονταν στο μυαλό τα παλικάρια που ολόρθα, περήφανα στέκονταν μπροστά στα έξι τουφέκια ζητωκραυγάζοντας για την Ελλάδα, τη λευτεριά και τον αδούλωτο λαό μας. Όπως μάθαμε αργότερα, δικάστηκε στην Κυνουρία σε ανοιχτή δίκη από λαϊκό δικαστήριο και εκτελέστηκε».
Αντώνης Βουγιουκλάκης: «Ο πατέρας μου ήταν ηρωική μορφή…»
Ο γιος του αείμνηστου Ιωάννη Βουγιουκλάκη και αδερφός της Αλίκης, Αντώνης, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία για πρώτη φορά μιλάει για τον πατέρα του: «Όσες φορές έτυχε να βρεθώ σε εκείνα τα μέρη, οι περισσότεροι μου μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον πατέρα μου. Μας λένε πόσο πολύ βοήθησε τον κόσμο και πολλά άλλα εκπληκτικά πράγματα που έκανε τα οποία και εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζαμε», λέει ο Αντώνης Βουγιουκλάκης και συνεχίζει τη σύντομη περιγραφή του, καθώς όπως λέει ήταν πολύ μικρός και δεν έζησε τα γεγονότα για να μπορεί να έχει εικόνες εκείνης της περιόδου. «Ο πατέρας μου ήταν από τις πιο σημαντικές και ηρωικές μορφές της εποχής εκείνης, καθώς έσωσε πολύ κόσμο. Αναμφισβήτητα όμως, η έλλειψη του πατέρα είναι από τις πιο συνταρακτικές στιγμές στη ζωή ενός παιδιού». Στην ερώτησή μας αν τελικά δολοφονήθηκε από αντάρτες, ξαφνιασμένος και δυσανασχετώντας μας απαντά: «Δεν είναι οι κατάλληλες εποχές για να αναμοχλεύσουμε τέτοια γεγονότα. Γιατί όταν υπάρχει λόγος θα υπάρχει και αντίλογος και πάει λέγοντας». Κλείνοντας τη συζήτηση ο Αντώνης Βουγιουκλάκης δεν παραλείπει να αναφερθεί στην αδερφή του Αλίκη και στο στίγμα που της άφησε ο θάνατος του πατέρα τους, μέχρι την τελευταία της ώρα: «Η Αλίκη συνεχώς έκλαιγε για τον πατέρα μας. Δεν ήθελε να το πιστέψει όλο αυτό. Της άφησε μεγάλη πληγή αυτό το δυσάρεστο γεγονός», μας λέει.
«Έριχναν μεγάλα λιθάρια πάνω στα κεφάλια τους»
Στο βιβλίο «Εθνική Αντίστασις 1941-45» του Κοσμά Εμμ. Αντωνόπουλου είναι καταγεγραμμένη με κάθε λεπτομέρεια η δολοφονία του Ιωάννη Βουγιουκλάκη. Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ο Κοσμάς Αντωνόπουλος περιγράφει το τραγικό τέλος του πατέρα της Αλίκης! «Εις το στρατόπεδον συγκεντρώσεως Χαράδρου Κυνουρίας ήσαν 65 κρατούμενοι, από διάφορες περιοχές Τριπόλεως. Επιστήμονες, υπάλληλοι, αγρότες, επαγγελματίες, νέα παιδιά, ήσαν φυλακισμένοι από τους κομμουνιστάς, διότι δεν τους ακολουθούν.
Τούς βασανίζουν κάθε ημέρα, κάθε νύκτα και οποίους θελήσουν παίρνουν λίγους λίγους, ομάδες και τους εκτελούν, τους αποτελειώνουν. Εκεί είναι, μεταξύ άλλων, ο Γ. Βουγιουκλάκης από την Λακωνίαν, ο Αναστάσιος Καναβάρος από την Λακωνίαν, ο Σαράντος Πουρναράς από το Πάπαρι Μαντινείας, ο Γεώργιος Τράκας από Πάπαρι Μαντινείας και ο Τάκης Κουγιούφας εκ Τριπόλεως. Ο Βουγιουκλάκης είχε υπηρετήσει ως νομάρχης Αρκαδίας κατά τά έτη 1941-43 και είχε προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες εις όλους τους κατοίκους. Με την ικανότητά του και την δραστηριότητά του είχε προμηθεύσει τρόφιμα εις τους κατοίκους. Με την αυτοθυσίαν του και την πολιτικότητά του είχε κατορθώσει να σώση πολλούς από το εκτελεστικό απόσπασμα των Ιταλογερμανών. Και ο οπλαρχηγός Γρηγόριος Μαντζουράνης βεβαιώνει ο ότι ο Βουγιουκλάκης τον εβοήθησε να σωθή από τους Ιταλούς το 1941. Το 1942 παραιτείται από νομάρχης, διότι δεν είχεν ελπίδες, πλέον, να προσφέρη υπηρεσίες στον τόπο και επιστρέφει εις την Αθήνα πλησίον της οικογενείας του. Αλλά πεινάει ή οικογένειά του. Αναγκάζεται κατά Νοέμβριον 1943, να γυρίση εδώ και εκεί, να εΰρη λίγα τρόφιμα με ανταλλαγή ρούχων που είχε μαζί του και πηγαίνει εις τα χωριά της Κορινθίας. Εκεί τον συλλαμβάνουν οι κομμουνισταί και τον μεταφέρουν εις το στρατόπεδον Χαράδρου Κυνουρίας. Ο Αναστάσιος Κανάβαρος το 1941 υπηρετούσε ως φύλαξ φυλακών Τριπόλεως. Τον Νοέμβριον 1943 τον συλλαμβάνουν οι κομμουνισταί και τον φέρνουν και αυτόν στο ίδιο στρατόπεδο, χωρίς κανένα λόγον. Διά την ομάδα αυτήν των κρατουμένων οι κομμουνισταί αρχίζουν ειδικά βασανιστήρια. Τους παίρνουν κάθε πρωί από το στρατόπεδο, τους μεταφέρουν εις απόστασιν 100 μέτρων και τους αρχίζουν εις το ξύλο μέχρις αίματος. Αυτό συνεχίζεται κάθε πρωί, μέχρις ότου τους έσπασαν τα πόδια και τα χέρια. Επειδή δεν ημπορούσαν να βαδίσουν πλέον, τους βασανίζουν παρουσία όλων των κρατουμένων του στρατοπέδου. Μαζί με τους κρατουμένους είναι και ο Στέφανος Χατζόπουλος, σύνδεσμος των ανταρτών του Ε.Σ. Ταϋγέτου, από το Ανεμοδούρι Μεγαλοπόλεως. Οι κομμουνισταί κουράζονται να τους κτυπούν. Ο Βουγιουκλάκης από τους πολλούς πόνους έλεγε: “Άνοιξε γη να μπω μέσα!”. Όλοι είχαν μείνει κάτω, σαν σακκιά, σωροί ανθρώπων. Την 31ην Δεκεμβρίου 1943, αποφασίζουν, πλέον, να τους εκτελέσουν, αλλά δεν μπορούν να βαδίσουν, δεν ημπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους. Φέρνουν, λοιπόν, τρία μουλάρια και τους φόρτωσαν και τους πέντε, από εδώ και από εκεί, σαν φόρτωμα με σακκιά ή ξύλα. Τους μετέφεραν σε απόστασιν 150 μέτρων και τους έρριξαν μέσα σε μια νεροφαγιά, δηλ. σε ένα ανοιγμένο λάκκο από το νερό. Μετά για να τους αποτελειώσουν, τους έριχναν επάνω τους μεγάλα λιθάρια και τους έσπασαν τα κεφάλια τους… Έπειτα οι κομμουνισταί επέστρεψαν στο στρατόπεδον, διηγούντο τα έργα των και υπερηφανεύοντο διά το κατόρθωμά των».
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Είχε σχέση με τον δάσκαλο της σαν μαθήτρια! Αυτός είναι – Αποκάλυψη τώρα!
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε σχέση με τον δάσκαλό της σαν μαθήτρια! Αυτός είναι ο άντρας και η αποκάλυψη θα γίνει τώρα…
Εθνική σταρ. Μια και μοναδική. Είδωλο. Μύθος. Εκείνη, η Αλίκη, το Αλικάκι των ασπρόμαυρων χρόνων μιας χώρας που είχε χορτάσει πόλεμο, απώλεια, φτώχεια και πια, πεινούσε για γέλιο, νιάτα, χαρά. Τα βρήκε στο πρόσωπό της. Ακόμα τα βρίσκει. Ακόμα και σήμερα, το «ροζ» κινηματογραφικό όνειρο της Αλίκης Βουγιουκλάκη, συνεχίζει να μεγαλώνει γενιές.
Ποντικάκι, Κλωτσοσκούφι, Σταχτοπούτα και σκανδαλιάρα μαθητριούλα Λίζα Παπασταύρου, Δόλωμα και Νεράιδα – στην οθόνη, η Αλίκη ζωντάνεψε με επιτυχία, τα πιο δημοφιλή γυναικεία αρχέτυπα. Άλλωστε και η ίδια ήταν κοκέτα, ναζιάρα, ένα θηλυκό ως τα μύχια, τα βαθύτερα κύτταρά της, πλασμένο για να ξελογιάζει τα αρσενικά. Γυναίκα-«αντράκι», από τη μια, τρυφερή, όλο προσφορά «γκέισα» από την άλλη. Και μέσα της, βαθιά, ένα παιδί που είχε ορφανέψει βίαια και «πεινούσε» για ασφάλεια.
Πάντα της άρεσαν τα φλερτ, οι έρωτες. Φασαριόζα, πειραχτήρι από μικρή, τραβούσε όλα τα βλέμματα – στο σχολείο, διηγούνται, οι φίλες της από κείνη την εποχή, ήταν ερωτευμένα μαζί της, όλα τα αγόρια των τελευταίων τάξεων του Γυμνασίου. Ο πρώτος της πλατωνικός έρωτας, στα 14 της, λεγόταν Μίλτος και ήταν αρκετά μεγαλύτερός της. Η Αλίκη είχε ξετρελαθεί μαζί του. Μετά, εκείνος έφυγε για τη Γαλλία, όπου έγινε σπουδαίος φωτογράφος. Παντρεύτηκε και μια Γαλλίδα αλλά συνέχισε να της στέλνει γράμματα. Μετά από 15 χρόνια όταν ήρθε στην Αθήνα και πήγε να τη δει στο καμαρίνι της, στο θέατρο, εκείνη δεν τον γνώρισε και του είπε να περάσει έξω (!)
Δεν είναι πολύ γνωστό πως το ρόλο της Λίζας Παπασταύρου, της μαθήτριας που ερωτεύεται τον καθηγητή της, η Αλίκη τον είχε «παίξει» στ’ αλήθεια. Στη ζωή. «Ήμουν πρώτη στη Χημεία, γιατί είχα ερωτευτεί τον κύριο Κανελλόπουλο, τον καθηγητή μας», είχε εξομολογηθεί σε μια παλιά συνέντευξή της. «Αυτός ήταν πολύ γλυκός μαζί μου, αλλά εγώ ήμουν πολύ μικρή. Θυμάμαι τι κλάμα είχα ρίξει όταν παντρεύτηκε μια κοπέλα από το Γυμνάσιο της Κηφισιάς. Ακριβώς η ίδια ιστορία με αυτήν από το “Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο”. Μόνο που δεν είχε χάπι εντ, μάλλον για κείνον, δεν ξέρω πως είναι με τη μαθήτρια της ογδόης…».
Ένας άλλος «καθηγητής» -ο Αλέξης Σολωμός, δάσκαλός της στην Δραματική Σχολή του Εθνικού- θα γινόταν ο πρώτος της ερωτiκός σύντροφος – πατρικό υποκατάστατο. Σε κείνον χρωστούσε τον πρώτο της, πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο, αφού, όταν αρρώστησε η Άννα Συνοδινού που έπαιζε την Ιουλιέττα, με τον θίασο του Νίκου Χατζίσκου, ο Σολωμός, ο οποίος σκηνοθετούσε την παράσταση, έφερε ως αντικαταστάτριά της την Αλίκη – μαθήτρια ακόμα, στο δεύτερο έτος της Σχολής. Έτσι, από έρωτα, θα ‘λεγε κανείς, έκανε την πρώτη της «αυλαία». Μία από τις πολλές, τις χιλιάδες…
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΙΔΥΛΛΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΗ
Ακολούθησε ένας ακόμα μυστικός έρωτας, με έναν εφοπλιστή, τον Ελληνοαμερικανό Νικοκλή Μωραΐτη. Ο τελευταίος καταγόταν από την Άνδρο, αλλά είχε ναυτιλιακές επιχειρήσεις στη Νέα Υόρκη -όπου ζούσε με τους δικούς του- και στον Πειραιά.
Ήταν μια σχέση που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ‘50, τότε που η Αλίκη ήταν ακόμα ένα καστανό «ποντικάκι». Ακόμα κι έτσι, οι άντρες στριφογύριζαν γύρω της σαν ξετρελαμένες μέλισσες – ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Νικοκλής. Θαύμαζε την Αλίκη και σ’ ένα από τα ταξίδια του στην Ελλάδα ζήτησε από τον γνωστό, τότε, σκηνοθέτη Ντίμη Δαδήρα να τον φέρει σ’ επαφή μαζί της. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε ειδύλλιο, που κράτησε σχεδόν τρία χρόνια. Γρήγορα εκείνος έπεσε στα γόνατα και της έκανε πρόταση γάμου, παρότι οι γονείς του αντιδρούσαν στο δεσμό τους.
Ωστόσο, η Αλίκη επισκεπτόταν συχνά τον Νικοκλή στη Νέα Υόρκη -της άρεσε η πόλη και χαιρόταν σαν παιδί να τριγυρίζουν μαζί στα τεράστια λούνα παρκ και τα αχανή εμπορικά κέντρα. Κάθε φορά, εκείνος επέμενε να της ψωνίσει ό,τι λαχταρούσε, αλλά εκείνη αρνιόταν. Μία και μοναδική φορά δέχτηκε να της αγοράσει ένα απλό, κίτρινο μπλουζάκι. Με τα χρόνια, δυστυχώς, η απόσταση τούς απομάκρυνε – ο Νικοκλής δεν μπορούσε να αφήσει τις δουλειές του στη Νέα Υόρκη, ενώ στην Αθήνα, η καριέρα της Αλίκης απαιτούσε την πλήρη αφοσίωσή της. Οι δρόμοι τους, χώρισαν, γράφει η Κάλλια Καστάνη στο περιοδικό Down Town.
Εν τω μεταξύ, στη ζωή της είχε μπει, ο Μάριος Πλωρίτης – άνθρωπος του θεάτρου, κριτικός, μεταφραστής-λογοτέχνης, σκηνοθέτης και μέντοράς της. Εκείνος την προέτρεψε να αλλάξει το χρώμα των μαλλιών της από καστανό σε ξανθό. Εκείνος την έφερε σε επαφή με τον Κώστα Μουσούρη, που με τη σειρά του τη διάλεξε για να παίξει δίπλα του την Elisa Doolittle, στο έργο «Ωραία μου κυρία», του George Bernard Shaw. Το έργο που θα την επέβαλλε ως πρωταγωνίστρια και θα σημάδευε την αρχή μιας ολόκληρης εποχής. Της δικής της.
Ο ΕΚΔΟΤΗΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΧΑΡΙΖΕ ΒΡΑΧΙΟΛΙΑ
Οι έρωτές της διαδέχονταν ο ένας τον άλλον – και μάλιστα με επώνυμους Αθηναίους. Την εποχή του θριάμβου της ως «άτακτης μαθήτριας» την ερωτεύτηκε ο μεγαλοεκδότης Νάσος Μπότσης της «Ακρόπολης» και της «Απογευματινής» και έθεσε το συγκρότημά του στη διάθεσή της. Για χάρη της, όπως λέγεται, εξέδωσε το περιοδικό «Πρώτο», το οποίο της έκανε απανωτά εξώφυλλα και κατέγραφε κάθε της κίνηση, στήνοντας γύρω από τη Βουγιουκλάκη το πρώτο, αυτοσχέδιο, ελληνικό celebrity system. Ζηλιάρης φοβερός, ο Μπότσης έβαζε τους έμπιστους δημοσιογράφους του να την παρακολουθούν διακριτικά και να τον ενημερώνουν για τις κινήσεις της. Κι όποτε καυγάδιζαν, έπαιρνε τους αρχισυντάκτες του και απαιτούσε να βγουν οι φωτογραφίες της από όλα τα έντυπά του. Αλλά και η Αλίκη τού έκανε πολλά «γuμνάσια». Θρυλείται, πως ένα βράδυ τον ξύπνησε στις 3 για να της αγοράσει ένα βραχιόλι από τον Αθηνιωτάκη. Του είπε απλώς, «τώρα το θέλω». Κι εκείνος με τη σειρά του ξύπνησε τον Αθηνιωτάκη για να της το φέρει. Η ίδια η Αλίκη, βέβαια, υποστήριζε πως ο Μπότσης της έκανε πανάκριβα δώρα κι εκείνη τα πέταγε.
Γεγονός είναι πως ο εκκεντρικός bon vivant, που κυκλοφορούσε με «κίτρινα μπλουζάκια και πράσινα παντελόνια που θα ενθουσίαζαν και τον Νταλί» τη λάτρευε και την κακομάθαινε. Μέχρι τη βίλα του της είχε δανείσει για τα γυρίσματα της «Ψεύτρας», ενώ όταν η Αλίκη έφευγε για περιοδεία, έπαιρνε το αεροπλάνο και πήγαινε να τη συναντήσει, κουβαλώντας μαζί του, το αγαπημένο της φαγητό. Στο τέλος, όταν κατάλαβε πως η σταρ σκόπευε να τον αφήσει, έβαλε λυτούς και δεμένους για να της αλλάξουν γνώμη. Μέχρι το χέρι της ζήτησε. Η δική της αντίδραση ήταν να πετάξει τη βέρα από το παράθυρο του σπιτιού της. «Ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω πόσο αξιόλογος και σπουδαίος άνθρωπος ήταν ο Νάσος Μπότσης», θα παραδεχόταν αργότερα. «Θυμάμαι πόσο πρόθυμος ήταν να μου χαρίσει τον κόσμο, αν ήταν δυνατόν. Στο μυαλό το δικό μου σκέφτηκα “γιατί να μου χαρίσει αυτός τον κόσμο και να μην τον φτιάξω μόνη μου;”».
Για το φινάλε της σχέσης τους, υπάρχουν κι άλλες εκδοχές. Μια, θέλει τον εκδότη να διαλύει τη σχέση τους όταν έμαθε πως στην Ίο, όπου γυριζόταν το καλοκαίρι του ‘62 το «Aliki my love», η Αλίκη τα ‘χε φτιάξει με τον διευθυντή φωτογραφίας του φιλμ (και πολλών ακόμα ταινιών της), τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς. Λέγεται πως ο τελευταίος -αν και ήταν παντρεμένος, τότε με τη Μάρω Κοντού- είχε ξετρελαθεί με την Αλίκη και ήθελε να διαλύσει τοn γάμο του για να παντρευτούν. Οι φήμες για τον παράνομο δεσμό τους που κυκλοφόρησαν σαν φωτιά, σε όλη την κοσμική Αθήνα, οδήγησαν, όντως, στο διαζύγιο, όμως άλλος γάμος δεν έγινε. Η Αλίκη έλεγε αργότερα στις φίλες της πως τον «Ντίντη» δεν τον αγάπησε ποτέ, σεβόταν όμως απεριόριστα τη δουλειά του. «Του χρωστάω πολλά», επέμενε. «Εννοώ γκρο πλαν»…
ΠΑΡΟΛΙΓΟΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
Μια ιστορία που κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα στις αρχές του 1960 είναι πως ο διάδοχος Κωνσταντίνος και η Αλίκη είχαν γνωριστεί μέσω του Σοφοκλή Βενιζέλου και πως ο νεαρός -τότε- πρίγκιπας είχε «κεραυνοβοληθεί» μαζί της. Μπορεί να έγινε έτσι ή ίσως ο Νάσος Μπότσης να ήταν αυτός που την έβαλε στη βασιλική οικογένεια, αφού η αδελφή του, Τούλα Λεβίδη ήταν στην αυλή της Φρειδερίκης και επιστήθια φίλη της πριγκίπισσας Σοφίας. Η Σοφία, μαζί με την Ειρήνη, και τον -τότε διάδοχο- Κωνσταντίνο, πήγαν να δουν την Αλίκη να παίζει στην παράσταση «Τόπο στα νιάτα» και μετά, έσπευσαν στις κουΐντες για να τη συγχαρούν. Και κάπως έτσι, τον χειμώνα του 1959, στα παρασκήνια του θεάτρου Μουσούρη, ξεκίνησε το πιο αμφιλεγόμενο ελληνικό ρομάντζο των τελευταίων πενήντα χρόνων. Ή έστω, ένα παθιασμένο φλερτ… «Με τον Κωνσταντίνο είχαν μια φιλία κι απ’ ό,τι φαίνεται, αυτός ήταν πράγματι ερωτευμένος μαζί της», έχει πει ο αδελφός της Αλίκης, Αντώνης Βουγιουκλάκης. «Πήγαινε σχεδόν καθημερινά έξω από τον Φίνο, στην οδό Χίου ή όπου αλλού είχαν γύρισμα κι έβαζε τις κασέτες με τα τραγούδια της, σ’ ένα ανοιχτό αυτοκίνητο που είχε. Την κόρταρε πολύ. Την πολιορκούσε συνέχεια…».
Περιστατικά σαν κι αυτά, έγιναν αφορμή να ξεκινήσει μια ανεξέλεγκτη παραφιλολογία, στα ελληνικά και τα ξένα έντυπα, (όπως το Paris Match και το Οggi), για το ειδύλλιο του «πρίγκιπα και της Eλληνίδας Grace Kelly». Τον Ιούλιο του 1960 οι εφημερίδες έγραφαν ότι η Αλίκη θα πήγαινε στην Ιταλία εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης ( εκ των υστέρων, μάλιστα, ρεπορτάζ, του περιοδικού «Oggi», επέμενε πως «η Αλίκη μαζί με τον Κωνσταντίνο έζησε παθιασμένες στιγμές στην Ιταλία»). Γεγονός είναι -όπως γράφει και ο Γιάννης Παπαμιχαήλ στο βιβλίο του «Έχω ένα μυστικό»- πως, μετά το μετάλλιο του Κωνσταντίνου στους Ολυμπιακούς Αγώνες η Αλίκη τού έστειλε ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα.
Πολλοί μίλησαν και για ραβασάκια του Κωνσταντίνου στην Αλίκη, υπό το άγρυπνο βλέμμα της Φρειδερίκης. Οι φήμες, οργίαζαν για μυστικές συναντήσεις του ζευγαριού – κάποιοι, μάλιστα, έλεγαν πως το τραγούδι «Εκεί, ψηλά στον Υμηττό, υπάρχει κάποιο μυστικό», του Μάνου Χατζιδάκι, αναφερόταν στα ερωτiκά ραντεβού της Αλίκης και του Κωνσταντίνου σε κάποιο εξοχικό «περίπτερο», στο βουνό. Και βέβαια υπήρχε και ο περίφημος αστικός μύθος, για τα τούνελ που συνέδεαν τα Ανάκτορα με τη Στησιχόρου.
Τη μια και μοναδική φορά που μίλησε για τη σχέση του με την Αλίκη, στην εκπομπή του Τάσου Τρύφωνος, «Τετ α Τετ», στο ΡΙΚ, ο τέως βασιλιάς, δήλωσε: «Έλεγαν τότε ότι υπάρχει ένα τούνελ από τα ανάκτορα που βγαίνει στο σπίτι της. Και απαντούσα εγώ: “Αν παραδεχτούμε ότι υπάρχει αυτό το τούνελ και η Αλίκη αποφασίσει να αλλάξει σπίτι, θα πρέπει να αλλάξουμε το τούνελ;».
«Κουβεντιάζαμε ώρες ατέλειωτες», θα διηγείτο η Αλίκη στον Νίκο Χατζηνικολάου, στην τηλεοπτική της συνέντευξη στο «Ενώπιος Ενωπίω», το 1993. «Κάναμε παρέα, ήταν πολύ τρυφερό παιδί, πολύ πιεσμένος από τη μητέρα του. Μετά τον είχε στείλει τουρνέ για να τον απομακρύνει από μένα…».
Γεγονός είναι πως η ανησυχία της βασίλισσας Φρειδερίκης για τον «ενθουσιασμό» του Κωνσταντίνου με την Αλίκη, και ο φόβος μιας πιθανής εγκυμοσύνης που θα έφερνε σε δύσκολη θέση το παλάτι, την ανάγκασε να τον στείλει περιοδεία στον Έβρο και μετά σε στρατιωτική σχολή. Αν είναι αλήθεια, όμως, ότι ο διάδοχος πήδαγε τις μάντρες της Σχολής Ευελπίδων για να συναντήσει «το πιο λαμπρό αστέρι» του σινεμά δεν θα το μάθουμε ποτέ…
Στο βιβλίο του, ο Γιάννης Παπαμιχαήλ αναφέρει και το αξέχαστο εκείνο περιστατικό στην πρεμιέρα της παράστασης «Οδός Ονείρων», στο θέατρο Μετροπόλιταν με πρωταγωνίστρια -όχι στη σκηνή βεβαίως- την Αλίκη. Παρόντες, στην πλατεία, ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, η Τζίνα Μπαχάουερ, η Τζέιν Φόντα. Όταν έκανε την είσοδό του ο Κωνσταντίνος, σηκώθηκαν όλοι όρθιοι, κατά το πρωτόκολλο. Όλοι, εκτός από την Αλίκη, που παρέμεινε στη θέση της και πρότεινε, μάλιστα, επιδεικτικά το χέρι της για να… της το φιλήσει ο πρίγκιπας! Το σκάνδαλο που ξέσπασε μετά ήταν τεράστιο. Η φωτογραφία στην οποία η Αλίκη είναι καθισμένη με τεντωμένο το χέρι για χειροφίλημα μπήκε σε κάθε εφημερίδα της εποχής.
«Θυμάμαι», έλεγε η ίδια, «είχε γράψει η Ελένη Βλάχου: “αποκλείεται η Αλίκη να μην ξέρει τρόπους καλής συμπεριφοράς. Γιατί δεν σηκώθηκε;”. Του είχα θυμώσει. Προσωπικά ζητήματα».
Λίγο αργότερα ο Κωνσταντίνος θα αρραβωνιαζόταν την Άννα-Μαρία και το ρομάντζο τους -αν υπήρξε- θα τελείωνε άδοξα. Φαίνεται, όμως, πως παρότι η Αλίκη είχε ταχθεί εναντίον του -στο δημοψήφισμα που έγινε μετά τη μεταπολίτευση για την κατάργηση της βασιλείας στην Ελλάδα- συνέχισαν να έχουν φιλικές σχέσεις και να συναντιούνται κατά καιρούς, όποτε εκείνη ταξίδευε στο Λονδίνο. Η Αλίκη δεν έπαυε να λέει πως αν ο Κωνσταντίνος την είχε παντρευτεί δεν θα είχε χάσει τον θρόνο του. Θα τον είχε προφυλάξει από απερίσκεπτες κινήσεις.
Ο ΜΟΜΦΕΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο «ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ»
Το 1972, τρία χρόνια μετά τη γέννηση του Γιαννάκη, στην καρδιά της χούντας των συνταγματαρχών κι ενώ ο γάμος της με τον Δημήτρη είχε ουσιαστικά, νεκρώσει, γνώρισε σε μια δεξίωση τον εκδότη Νίκο Μομφεράτο, της «Απογευματινής». Όπως εξιστορεί ο γιος της εθνικής σταρ στο βιβλίο του, «η χημεία τους ταίριαζε απόλυτα». Κι ακόμα: «Η Αλίκη φαίνεται να είχε μεγάλη ανάγκη να συναντάει εκείνη την περίοδο τον εκδότη, καθώς εκείνος τη φρόντιζε πολύ και πρόσεχε ακόμα και την εμφάνισή της». Ήταν ένα συναίσθημα, που είχε χρόνια να νιώσει. Ο Μομφεράτος, τη στήριξε πολύ, στο διαζύγιό της, στα οικονομικά της αδιέξοδα, στην αντιδικία της με τον Φίνο, τότε που το «καράβι» της Φίνος Φιλμ είχε αρχίσει να «μπάζει νερά». Κι εκείνος της έκανε πρόταση γάμου, χωρίς όμως να πάρει θετική απάντηση – άλλωστε, ο Μομφεράτος, ήταν μόνο ένα «επεισόδιο», ο πρόλογος στον μεγάλο έρωτα της Αλίκης, για έναν άλλο άντρα. Τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο Ηλιάδη.
Γνωρίστηκαν (σύμφωνα με όσα λέει η φίλη της, δημοσιογράφος Κίκη Σεγδίτσα στο βιβλίο της «Σπασμένα καράβια: Α. Βουγιουκλάκη – Γ. Ηλιάδης»), τον Νοέμβριο του 1976, στο εστιατόριο «Σκορπιός», μετά τη θριαμβευτική πρεμιέρα του έργου της «Νυφικό κρεβάτι». Η Αλίκη συνοδευόμενη από τον Μομφεράτο, μπήκε μέσα φουριόζα και το κόκκινο παλτό της, που είχε ρίξει ανέμελα στους ώμους της, γλίστρησε και έπεσε στο πάτωμα. «Εκείνη υψώνει το βλέμμα της με νάζι και λίγο απαιτητικά, περιμένοντας πως κάποιος θα προθυμοποιηθεί να της το σηκώσει. Τότε είναι η πρώτη φορά που η ματιά της συναντιέται με αυτήν του Κύπριου επιχειρηματία. Τι είναι αυτό που την κάνει να θέλει να του επιβληθεί; Τον κοιτάζει με νόημα, σαν να ζητάει από κείνον να της σηκώσει το παλτό. Αυτός αδιαφορώντας για την απαίτησή της, της γνέφει αρνητικά με το βλέμμα και αφήνει την πρωτοβουλία στον μετρ. Θυμός φλογίζει τη ματιά της αλλά ταυτόχρονα ένα περίεργο συναίσθημα την κυριεύει».
«Το ‘χω βάρος πως όταν ξεκίνησε το φλερτ της με τον Ηλιάδη – που τότε ήταν ιδιοκτήτης του “Σκορπιού”- όλο με έβαζε να λέω στον Μομφεράτο πως ήθελα, τάχα, μακαρόνια από τον “Σκορπιό”», μου είχε πει ο φίλος και έμπιστός της, Τόλης Σταματίκος, σε μια παλιά συνέντευξη στο Down Town. «Κι έτσι δεν τραβούσε εκείνη τις υποψίες. Αργότερα, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ο Μομφεράτος μού το ‘χε πετάξει: «Φίλτατε Τόλη, εσύ και η φιλενάδα σου θα μου πληρώσετε όλες τις μακαρονάδες που φάγαμε στον “Σκορπιό”…».
O Τόλης Σταματίκος ήταν ένας από τους πέντε ανθρώπους που ήταν παρόντες στον μυστικό γάμο της Αλίκης. «Η Αλίκη ερωτεύτηκε πολύ τον Ηλιάδη, όπως και κείνος. Μάλιστα, νομίζω, πως στο βάθος ποτέ δεν την ξεπέρασε. Ήταν ένας εξαίρετος άνθρωπος, ο μόνος άντρας που τη σεβόταν, σεβόταν το περιβάλλον της, αγαπούσε τους φίλους της, το παιδί της. Αλλά ο Κόκος -αυτό ήταν το χαϊδευτικό του- είχε αδυναμία στα παιδιά του και ήθελε να τα βλέπει περισσότερο, κάτι που η Αλίκη δεν κατάλαβε, παρότι είχε και κείνη την ίδια λατρεία στον Γιάννη. Ήμουνα μάρτυρας στον γάμο της, με πήρε η ίδια τηλέφωνο στη Νέα Υόρκη και μου είπε “σου έχω μια έκπληξη, έλα αμέσως πίσω, παντρεύομαι”. Η τελετή έγινε μες στο κέντρο της Αθήνας, στο παρεκλήσσι της Μητρόπολης και δεν πήρε κανένας μυρουδιά. Πέντε άνθρωποι το ξέραμε: ο Μάικ Ροζάκης που ήταν και κουμπάρος, η γυναίκα του, η Νότα, η Μουμού η Ηλιοπούλου, ο Σπύρος ο Παγιατάκης. Για χρόνια ολόκληρα δεν το είχε πει η Αλίκη σε κανέναν, ούτε στη μάνα της, ούτε στα αδέρφια της. Γιατί τον παντρεύτηκε; Γιατί τον αγαπούσε πολύ. Η Αλίκη, όταν αγαπούσε, αγαπούσε φοβερά. Τον ήθελε δικό της τον άντρα, ήθελε να είναι δική του. Στο διαζύγιο, αργότερα, εγώ ήμουνα μάρτυρας του Γιώργου – παραμονές της δίκης, θυμάμαι, με είχε πάρει τηλέφωνο: “Σε παρακαλώ, σε εξορκίζω, δεν θέλω να ειπωθεί τίποτα σε βάρος της Αλίκης. Για μένα πες ό,τι θες”. Και πάλι, τόσοι άνθρωποι, δικηγόροι, δικαστές, τόσος κόσμος και για το διαζύγιο δεν έφτασε ούτε λέξη στις εφημερίδες. Μπορείς να το πιστέψεις αυτό; Της στοίχισε όμως πολύ αυτός ο χωρισμός, πρώτη φορά την είδα να κλαίει. Να κλαίει στ’ αλήθεια, όχι στα ψέματα…».
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Ντοκουμέντο με πρησμένο το πρόσωπό της! Αποκάλυψη για την “κόλαση ονείρων” που ζούσε!
Αποκάλυψη για την “κόλαση ονείρων” που ζούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη! Φωτογραφία – ντοκουμέντο με πρησμένο το πρόσωπό της!
Γνωρίστηκαν στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, την ημέρα που πήγαν να δώσουν εισαγωγικές εξετάσεις. Τον είχε πλησιάσει πρώτη εκείνη και τον είχε ρωτήσει από που ήταν. Εκείνος της είχε απαντήσει βαριά,”Από τον Πειραιά”. Η Αλίκη, πειράχτηκε από το ύφος του και του είπε λίγο υποτιμητικά : ”Α… στο λιμάνι…”. Ύστερα την ρώτησε, από που ήταν αυτή και του είπε από το Μαρούσι. Στον ίδιο ειρωνικό τόνο της απάντησε ”Α, εκεί κοντά στα τρένα?” Όταν τελικά πέρασαν και οι δύο στην σχολή, την πρώτη μέρα των μαθημάτων συστήθηκαν πιο επίσημα. Την ρώτησε το ονομά της και ύστερα της είπε : ”Πολύ φοβάμαι δεσποινίς πως θα πρέπει να αλλάξετε επίθετο. Δεν είναι τόσο θεατρικό”. Εκείνη εκνευρίστηκε και προσπάθησε να μη το δείξει. ”Μάλιστα… και εσάς πως σας λένε?” ”Δημήτρη Παπαμιχαήλ” αποκρίθηκε εκείνος.
Στη σχολή βρισκόντουσαν σε μόνιμη κόντρα. Υπήρχαν βέβαια μέρες, που έδειχνε ο ένας στον άλλον το ενδιαφέρον και την ευαισθησία που έκρυβαν. Αλλά, υπήρχαν και μέρες που ο ένας εκνεύριζε τον άλλον τρομερά. Η αλήθεια είναι πως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τίποτα το ερωτiκό. Εκτός βέβαια, αν υπήρχε και δεν το είχαν καταλάβει. Δεν το απέκλεισαν άλλωστε, ποτέ. Ο Παπαμιχαήλ αποφοίτησε από τη σχολή με άριστα, ενώ η Αλίκη με λίαν καλώς, εν έτει 1955. Ο Χορν που ήταν στην επιτροπή του Εθνικού θεάτρου, παρενέβη στην άριστη βαθμολογία των υπολοίπων. ”Διαφωνώ κύριοι. Η δεσποινίς Βουγιουκλάκη έχει λάμψη και όχι ζωντάνια. Έχει εμφάνιση αλλά όχι φαντασία. Ούτε ευαισθησία. Της βάζω λοιπόν λίαν καλώς”. Αλλά και για τον Παπαμιχαήλ, είχε ακουστεί πως μιμείται τον Κωτσόπουλο και πως έχει και άλλα ελαττώματα ως θεατρίνος.
Συναντήθηκαν στα κινηματογραφικά πλατώ το 1958, για την ταινία ”Αστέρω”. Επρόκειτο για ένα βουκολικό δράμα. Το όνομα της Αλίκης μπαίνει πρώτο στις αφίσες και στους τίτλους. Μια μέρα που βρισκόντουσαν σε ένα πούλμαν για να πάνε στα Γιάννενα για κάποια γυρίσματα του είπε περιπαικτικά ”Eίδες? Εσύ πήρες το ”άριστα” στην σχολή, αλλά εγώ είμαι πρώτη στους τίτλους”, Ο Παπαμιχαήλ άλλαξε δέκα χρώματα. ”Φύγε από μπροστά μου, μη σου ρίξω καμιά ανάστροφη!” Ευτυχώς επενέβησαν οι υπόλοιποι συντελεστές και τα πνεύματα ηρέμησαν. Η επόμενη ταινία τους είναι το 1959 με τον τίτλο ”Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο”. Τα χαστούκια που τρώει η Αλίκη, είναι αληθινά. Και αυτά του Παπαμιχαήλ ιδιαίτερα βαριά. Κάποια στιγμή η Αλίκη νευρίασε. ”Σε παρακαλώ, για χτύπα πιο ήρεμα μη γίνουμε μαλλιά κουβάρια”. Και ο Παπαμιχαήλ γελούσε.
Το 1960 φτάνουν στην Αντίπαρο για τα γυρίσματα της ”Μανταλένας”. Η Αλίκη έχει ένα σοβαρό ατύχημα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων. Στη σκηνή που πέφτει αγκαλιά με τον Παπαμιχαήλ στη θάλασσα ανάμεσα στα δύο καίκια, επειδή είχε προηγηθεί καυγάς και κρατούσε κάποια απόσταση από αυτόν χτύπησε το κεφάλι της στην κουπαστή και έπαθε διάσειση για τρεις μέρες. Φυσικά, ο Δημήτρης αμέσως την έπιασε από την μέση και την έβγαλε στη ξηρά. Μετά από το περιστατικό, ήρθαν πιο κοντά και προχώρησαν σε προσωρινή ανακωχή. Σ’αυτό βέβαια βοήθησε και το κλίμα του νησιού. Το 1961, ξεκινούν τα γυρίσματα για την ”Αλίκη στο ναυτικό”. Ήταν ό,τι χειρότερο είχε να θυμάται ο Παπαμιχαήλ στα τόσα χρόνια συνεργασίας τους. Δεν μιλούσαν καθόλου και η αιτία ήταν και πάλι τα ονόματα.
Η Αλίκη με την ταινία ”Μανταλένα” απέσπασε το βραβείο α’γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Λίγο καιρό μετά, έχουμε την πρώτη μεγάλη επίθεση του Παπαμιχαήλ στην Αλίκη μέσω του τύπου. Η συνέντευξη έχει ως εξής :
”Πέρσι μετάνιωσα που ήρθα στο φεστιβάλ. Δεν μπορούσα να κάνω και διαφορετικά γιατί με ”κουβάλησαν” […] Τα βραβεία πέρυσι είχαν διανεμηθεί εκ των προτέρων. Εγώ όταν ήρθα εδώ, γνώριζα τα αποτελέσματα. […] Όταν μέσα στην κριτική επιτροπή βρίσκεται ο άνθρωπος με τον οποίο έχει δεσμό η Βουγιουκλάκη, είναι δυνατό να πάρει άλλη το βραβείο?[…]”
Στην ερώτηση ποια η γνώμη του για την Βουγιουκλάκη,τώρα που σταμάτησε η συνεργασία τους η απάντηση του είναι η εξής
”Είναι μια θαυμάσια κοπέλα με πολλά προσόντα. Το ατύχημα είναι που έγινε σταρ.” Φυσικά η Αλίκη και εκνευρίστηκε και στεναχωρήθηκε με όσα ειπώθηκαν.
Το 1963 συνεργάζονται ξανά για την ταινία ”Χτυποκάρδια στο θρανίο” και είναι ίσως η πρώτη φορά που μπορεί να γεννιέται κάτι μεταξύ τους. Η ταινία γυρίστηκε και σε τουρκική version, με διαφορετικό ηθοποιό στον ρόλο του Παπαμιχαήλ. Και η αλήθεια είναι πως ο Τούρκος συμπρωταγωνιστής την υποδεχόταν κάθε φορά με ένα τριαντάφυλλο ενώ ο Παπαμιχαήλ με βρισιές αν τύχαινε και αργούσε. Κάποια στιγμή, η Αλίκη το επισήμανε αυτό στον Παπαμιχαήλ και εκείνος πήγε να την δει στην θεατρική παράσταση που έπαιζε εκείνη την εποχή και της πρόσφερε ένα τριαντάφυλλο. Παράλληλα, ο Παπαμιχαήλ, είχε μια σύντομη σχέση με κάποια star της Τουρκίας και ήταν η πρώτη φορά που η Αλίκη έπιασε τον εαυτό της να ζηλεύει.
Το 1964 τους γίνεται πρόταση να παίξουν στο θεατρικό έργο ”Κολόμπ” και δέχονται καθώς είναι κάποιος καιρός που τα βλέμματα που ανταλλάσουν δείχνουν ιδιαίτερη συμπάθεια. Παράλληλα, κάνουν γυρίσματα για την ”Μοντέρνα Σταχτοπούτα”. Ένα βράδυ, κάνουν μόνοι τους βόλτα στα σοκάκια της Ρώμης και έρχονται πιο κοντά. Την αγκαλιάζει και εκεί καταλαβαίνουν ότι κάτι έχει αρχίσει μεταξύ τους. Στην τελευταία σκηνή του έργου, τη σκηνή του φιλιού, ο σκηνοθέτης φωνάζει ”Stop. Ήτανε τέλειο”. Μα αυτοί δεν τον ακούνε και συνεχίζουν να φιλιούνται για ώρα ακόμα. Στην Αθήνα, στην πρόβα τζενεράλε της ”Κολόμπ” είναι μια σκηνή όπου ο Παπαμιχαήλ κοιτάζει στα μάτια την Αλίκη και της λέει ”Σ’αγαπώ Κολόμπ. Σ’αγαπώ” και τη φιλάει στο στόμα. Ο Παπαμιχαήλ ξεφεύγει από το έργο και την φιλάει κανονικά. Η Αλίκη ταράζεται. Στην πρεμιέρα, λίγο πριν βγουν στην σκηνή, ο Παπαμιχαήλ φοράει ένα δαχτυλίδι στο χέρι της Βουγιουκλάκη. ”Αρραβωνιαστήκαμε.” της ανακοινώνει. Σάστισε. ”Τι είπες? Αρραβωνιαστήκαμε?” ”Φυσικά. Και πιο σιγά μη μας ακούσουν στην πλατεία. Πάμε τώρα” ”Μα, που να πάμε?Στην εκκλησία?” ”Όχι, στην σκηνή” της απαντάει αυτός.
Όταν δημοσιοποιήθηκε η είδηση του αρραβώνα τους, πολλοί υποστήριξαν ότι επρόκειτο για διαφημιστικό κόλπο. Αποφασίζουν να δώσουν μια συνέντευξη τύπου για να διαλύσουν όσα ανακριβή είχαν ειπωθεί εκείνο τον καιρό. Μαζί τους στην συνέντευξη, ο Αλέκος Σακελλάριος. Η συνέντευξη τύπου ξεκινά και η Αλίκη με τον Δημήτρη δηλώνουν κατηγορηματικά πως δεν έδωσαν οι ίδιοι το θέμα στη δημοσιότητα.
Κάποια στιγμή, ο δημοσιογράφος Βραχιολίδης σηκώνεται όρθιος και φωνάζει το όνομα ”Γληνός”. Ο Παπαμιχαήλ ρωτάει τι σχέση έχει αυτό το όνομα με την συζήτηση τους. Ο δημοσιογράφος το ξαναλέει. Τελικά το συμβάν, κατέληξε με ένα χαστούκι του Παπαμιχαήλ στον Βραχιολίδη. Όπως αποδείχθηκε, ο Βραχιολίδης είχε ακούσει το όνομα αυτό από αρχισυντάκτρια λαικού περιοδικού της εποχής και υποτίθεται πως αυτός ο Γληνός είχε παντρέψει μυστικά τον Παπαμιχαήλ με την Δέσπω Διαμαντίδου όπου διατηρούσαν για χρόνια δεσμό. Η Αλίκη κατέληξε να κλαίει στην αγκαλιά του Σακελλάριου. Την επόμενη ημέρα οι εφημερίδες οργίασαν. ”Ο Παπαμιχαήλ επετέθη κατά δημοσιογράφου”. ”Θα γίνει γάμος μετά το συμβάν?” Ο Βραχιολίδης έκανε μήνυση στον Παπαμιχαήλ για τεντυμποισμό,τελικά.
Ο γάμος έγινε στους Δελφούς στις 18 Ιανουρίου του 1965. Παρευρίσκοταν τόσο διάσημοι όσο και απλοί θαυμαστές του ζευγαριού. Το γλέντι κράτησε μέχρι τα ξημερώματα με τον Δημήτρη να χορεύει βαριά ζειμπέκικα και την Αλίκη να τον καμαρώνει. Όμως τη νύχτα του γάμου τους, είχαν το πρώτο τους μεγάλο καυγά, που κατέληξε στο να χαστουκίσει ο Παπαμιχαήλ την Αλίκη.Ωστόσο, η επόμενη ημέρα στο σπίτι τους στην Αθήνα, τους βρίσκει σε πολύ καλές στιγμές, με την Αλίκη να μαγειρεύει για τον σύζυγο της και με τον Παπαμιχαήλ να αστειεύεται και να παριστάνει πως φοβάται για το τι τον περιμένει.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η συζυγική τους ζωή και φυσικά τα καυγαδάκια δεν έλειπαν. Αποτελούσαν όμως ακόμη το αλατοπίπερο στη σχέση τους. Την πρώτη επέτειο του γάμου τους, την πέρασαν μόνοι τους αλλά με πολύ έρωτα. Εκείνος της χάρισε ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι, ενώ εκείνη έναν πίνακα Έλληνα ζωγράφου. Παράλληλα, έχουν συγκροτήσει θίασο οι δυο τους, έχοντας ανεβάσει κατά πολύ το κασέ τους. Μια προσφορά από το θέατρο ”Ακροπόλ” τους πρόσφερε ημερομίσθιο 12.000 δραχμές στον καθένα. Για να γίνει κατανοητό, ένας ημερήσιος μισθός δεν ξεπερνούσε τις 700 δραχμές.
Ο Δημήτρης θέλει να ανεβάσουν έργα ποιότητας. Και ανεβάζουν δύο. ”Του φτωχού τ’αρνί” και τον ”Πειρασμό” του Ξενόπουλου. Παταγώδης αποτυχία και τα δύο. Ο κόσμος στέλνει το μήνυμα στην Αλίκη πως δεν την θέλει σε σοβαρούς ρόλους. Ο Σακελλάριος γράφει ειδικά για την Αλίκη το ”Η κόρη μου η σοσιαλίστρια”. Θρίαμβος! Στον Δημήτρη δεν αρέσουν αυτά. ”Είναι φτηνοί και εύκολοι ρόλοι. Στη συνείδηση του κόσμου μένεις με μεγάλους ρόλους”. Από αυτό, άρχισαν οι πρώτες διαφωνίες και τα πρώτα σύννεφα στη σχέση τους.
Στα τρία χρόνια που ακολούθησαν, η Αλίκη έμεινε έγκυος κάποιες φορές αλλά πάντα κατέφευγε στην έκτρωση. Πίστευαν και η ίδια και ο Δημήτρης, πως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για παιδιά καθώς ήταν στην καλύτερη τους φάση στο θέατρο. Από την άλλη, η Αλίκη ήθελε ένα μωρό, μιας και πίστευε ότι με τον ερχομό του ο Δημήτρης θα έκανε υποχωρήσεις σε πράγματα που είχαν να κάνουν με τα επαγγελματικά τους αλλά και με τον μεγάλο ανταγωνισμό που υπήρχε μεταξύ τους. Εν τέλει αποφάσισαν και οι δύο πως ήθελαν ένα παιδί. Όμως η Αλίκη αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα στο να συλλάβει. Έκανε τάμα στην Παναγία της Τήνου και ύστερα απευθύνθηκε σε έναν από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής, στον Νίκο Παπανικολάου. Εκείνος την υπέβαλε σε κάποια θεραπεία.
Η Αλίκη είχε αναφέρει πως είχε δει σαν όραμα μια μαυροφορεμένη γυναίκα κάποιο βράδυ, την Παναγία όπως κατάλαβε. Εκείνη της είπε πως αυτό που ήθελε θα γινόταν εκείνο το βράδυ. Ο Δημήτρης γύρισε εκείνο το βράδυ από γενική πρόβα, ήταν σκοτωμένος στην κούραση. Η Αλίκη όμως του έλεγε ”Τώρα θα γίνει το παιδί”. Και έκαναν έρωτα εκείνο το βράδυ και με αυτό τον έρωτα η Αλίκη συνέλαβε.
Στα γυρίσματα του ”Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά” κατέφθασε η μεγάλη είδηση στο γιατρό. Η Αλίκη είχε καθυστέρηση. Της είπε να κάνει ένα τεστ. Το έκανε και βγήκε θετικό. Τηλεφώνησε στον γιατρό η αμπιγιέζ της. ”Θετικό, γιατρέ. Κλαίει, γελάει… πάρτε την”. Η Αλίκη ανάμεσα σε λυγμούς και γέλια κατάφερε να του πει ”Ευχαριστώ”. Η εγκυμοσύνη προχωρούσε μαζί με τα γυρίσματα. Κάποια στιγμή, το κακό συνέβη. Αίμα! Ο γιατρός την βρήκε πνιγμένη στο αίμα στο κρεβάτι του ξενοδοχείου. Ο Δημήτρης τρελός. Οι συμπρωταγωνιστές Παντελής Ζερβός και Άγγελος Αντωνόπουλος ανήσυχοι. Οι συντελεστές αγχωμένοι. Η κατάσταση χειροτέρεψε. Το αίμα συνεχώς γέμιζε σεντόνια. Η κατάσταση οδηγούσε σε απόξεση της μήτρας. Ο Φιλοποίμην Φίνος που λάτρευε την Αλίκη έστειλε την Κάντιλακ του, που τα καθίσματα της γινόντουσαν κρεβάτι για να φτάσει η Αλίκη άνετα στην Αθήνα. Όταν φτάνουν στην Αθήνα ο γιατρός, της συνιστά πλήρη ακινησία. Πράγματι, η Αλίκη έμεινε στο κρεβάτι τους υπόλοιπους μήνες της εγκυμοσύνης της.
4 Ιουνίου 1969 η Αλίκη φέρνει στον κόσμο τον γιο της, γύρω στις τέσσερις το απόγευμα. Η νοσοκόμα βγήκε και ανακοίνωσε στον Δημήτρη πως είναι αγόρι. Εκείνος ρώτησε ανήσυχος αν είναι και η Αλίκη και το παιδί καλά. Η νοσοκόμα τον καθησύχασε. Πήγε στο δωμάτιο, την αγκάλιασε, την φίλησε και της χάρισε ένα ρουμπινένιο δαχτυλίδι. Είχαν συγκινηθεί και οι δύο.
Εκείνη την εποχή, ο Παπαμιχαήλ δίνει στην Αλίκη μαζί με κάτι άλλα χαρτιά, να υπογράψει και μία μεταβίβαση του σπιτιού στο όνομά του, χωρίς να την έχει ενημερώσει εκ των προτέρων. Η Αλίκη του είχε ως τότε τυφλή εμπιστοσύνη δεν τα πρόσeξε και πήγε να τα υπογράψει. Όμως ο Λοχαίτης, ένας ηθοποιός που η Αλίκη είχε πάντα κοντά της, είχε μάθει τι ήταν αυτά τα χαρτιά και την ενημέρωσε. Παράλληλα, της τηλεφώνησε και ο συμβολαιογράφος και τη ρώτησε αν είχε συνειδητοποιήσει τι είχε υπογράψει. Τότε ξέσπασε μια κόντρα ανάμεσα τους άνευ προηγουμένου.
Kάποιο βράδυ στις αρχές του 1970 η Αλίκη τηλεφωνεί στον πολύ καλό της φίλο Τόλη.
”Έλα αμέσως στο σπίτι. Χωρίζω! Τα έσπασε όλα ο Δημήτρης.” Στο σπίτι πήγαν πράγματι ο Τόλης, ο αδερφός της Αλίκης, Τάκης, ο Φίνος, ο Δαμασκηνός, ο Μιχαηλίδης αλλά και ο δικηγόρος που τον είχαν ξυπνήσει. Αυτοί αντικρίζουν στο σπίτι μια ατμόσφαιρα πολέμου, με τα πάντα γκρεμισμένα από τον τσακωμό. Κάποια στιγμή η Αλίκη νευριάζει και πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρά τους. Την περιμένουν όλοι, για να συζητήσουν πως θα βγει το διαζύγιο. Η Αλίκη όμως αργεί πολύ. Είχε πάει κιόλας τέσσερις το βράδυ και βρίσκονταν εκεί από τις 11. Ο Τόλης πηγαίνει να δει τι γίνεται. Η Αλίκη ξαφνιάζεται. ”Ακόμα είναι όλοι έξω? Πώς θα γίνει να τους διώξουμε?”. Ο Τόλης της λέει να μην αργήσει, πηγαίνει μέσα και πληροφορεί τους υπόλοιπους ότι έρχεται. Τότε ο Δημήτρης πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα. Περιμένουν μία ώρα περίπου και ανήσυχοι για την ησυχία που επικρατεί, πηγαίνει ο Τόλης στην κρεβατοκάμαρα και τους βρίσκει αγκαλιά να φιλιούνται.
Το 1971 οι φήμες πως χωρίζουν οργιάζουν. Στο μεταξύ, η Αλίκη αγοράζει το δικό της θέατρο, κάτι που κρατά μυστικό από τον Δημήτρη μέχρι την ημέρα των συμβολαίων. Φοβήθηκε, μήπως εξαγριώσει τον Δημήτρη. Στο μεταξύ, οι συχνοί καυγάδες είχαν φθείρει τον Δημήτρη. Είχε αλλάξει. Ξεσπούσε εύκολα, εκνευριζόταν εύκολα, δεν είχε όρεξη για δουλειά, έκλαιγε συχνά. Προσπαθούσαν βέβαια γιατί είχαν δυσκολευτεί να αποκτήσουν το παιδί τους και κανένας τους δεν ήθελε να είναι παιδί χωρισμένων γονιών. Συχνά, έστελναν τον μικρό, στην μητέρα της Αλίκης για να μη βρίσκεται μπροστά στους έντονους καυγάδες όπου συχνά έπεφτε ακόμη και ξύλο. Ο Δημήτρης είχε αρχίσει να προσβάλλει την Αλίκη και δημόσια ή όταν είχαν καλεσμένους στο σπίτι τους. Το 1972 τα πράγματα είχαν τελειώσει πλέον μεταξύ τους και συνέχισαν να μένουν μαζί περισσότερο λόγω του παιδιού. Η καλλιτεχνική τους συνεργασία λήγει το 1974 με την παράσταση ”Ωραία μου Κυρία”. Μετά βίας παίζουν μαζί πάνω στην σκηνή. Έχει χαθεί κάθε σεβασμός μεταξύ τους. Κάποια στιγμή, εκείνη την εποχή, η Αλίκη είπε στον Δημήτρη μπροστά σε κόσμο
”Δημητράκη κάνεις πολύ τον μάγκα. Δώσε μου εδώ αν μπορείς μια σφαλιάρα που το παίζεις το καλό παιδί.”
Και ο Δημήτρης σε έναν από τους τελευταίους τους μεγάλους καυγάδες, της είχε πει
”Τρέχα να το πεις στις εφημερίδες πως δεν σου φέρομαι καλά. Εμένα θα πιστέψουν. Εμένα που σ’έβαλα να παίξεις Ανούιγ. Εγώ είμαι άλλωστε το καλό παιδί”. Την τελευταία φορά, μάλωσαν τόσο έντονα ώστε η Αλίκη φοβούμενη μήπως ο Δημήτρης επιτεθεί και στο παιδί, μάζεψε τα πράγματα της και έφυγε μαζί με τον μικρό. Τηλεφώνησε στον Δημήτρη αργότερα και του είπε να μαζέψει τα πράγματα του και να φύγει.
Το αποκορύφωμα των γεγονότων, ήταν το άδειασμα του εξοχικού τους, που το είχαν αγοράσει μαζί λίγα χρόνια πριν. Στο πάτωμα ήταν γραμμένο με κιμωλία ”Εδώ έζησε ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ”. Η Αλίκη έπαθε σοκ. Όταν ύστερα από κάποιες μέρες ξαναπήγε εκεί, είδε πως το οικόπεδο ήταν χωρισμένο με συρματόπλεγμα σαν στρατόπεδο. Εν τέλει αγόρασε και το μερίδιο του Δημήτρη.
Το διαζύγιο εκδίδεται επίσημα το ’76 ύστερα από πολλές διαμάχες και για τα περιουσιακά μα και για την επιμέλεια του παιδιού.
Κάπως έτσι τελείωσε ο γάμος. Τελείωσε όμως και ο έρωτας? Στα προσωπικά τους βέβαια προχώρησαν και οι δύο. Μετά από 10 χρόνια συνεργάζονται θεατρικά στο ”Εκπαιδεύοντας την Ρίτα”. Τεράστια επιτυχία και οι δύο τους φαίνεται να περνούν καλά. Στην περιοδεία του έργου, ένα βράδυ ο Δημήτρης θυμώνει καθώς κατηγορεί για την Αλίκη που έπαιρνε όταν ήταν παντρεμένοι περισσότερα χρήματα από αυτόν. Φώναζε πως δεν κάνει παράσταση. Η Αλίκη έκλαιγε. Οι παραγωγοί προσπαθούσαν να τον μεταπείσουν. Τότε φωνάζει αυτός μέσα στο σκοτάδι, ”Είστε τρελοί που δεν θα κάνω παράσταση.Και παράσταση θα κάνω και θα είμαι καλύτερος απ’αυτή”. Τον επόμενο χρόνο ξανασυνεργάζονται για τελευταία φορά στη ”Φιλουμένα Μαρτουράνο”.
Φυσικά, ο Δημήτρης επιτέθηκε πολλές φορές τα επόμενα χρόνια στην Αλίκη μέσω του τύπου. Πότε την αποκαλούσε τρελή, πότε έλεγε πως ο γάμος μαζί της ήταν σωστή χούντα. Άλλοτε πάλι, διέλυσε μια τζαμαρία, την ώρα που έτρωγε η Αλίκη σε μια ταβέρνα με φίλους της για τα γενέθλια της. Διέλυσε την τζαμαρία με το αμάξι, βγήκε έξω και της τραγουδούσε ”Μας υποχρέωσες, μας υποχρέωσες, μα δεν μας είπες τελικά πόσο μας χρέωσες…”
Κάποια στιγμή, η Αλίκη θυμωμένη από την αλλοπρόσαλη συμπεριφορά του Δημήτρη, σε ερώτηση δημοσιογράφου, για τις επιθέσεις που δέχεται από τον πρώην συζυγό της απάντησε με ένα ψυχρό χαμόγελο : ”Δεν ασχολούμαι με πρώην. Μόνο με νυν.”
Μετά τον θάνατο της Αλίκης, ο Δημήτρης έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Ξαφνικά ένιωσε πως έχασε την αντιπαλό του, τον λόγο για να συνεχίσει να δουλεύει, τον ανταγωνιστή του, την ζωή του, όπως θα εξομολογηθεί το 1997 σε κάποιο φίλο του. Και η Αλίκη το 1995 που είχε αρχίσει να κουράζεται προφανώς από την αρρώστια της έλεγε παραπονεμένη πως έναν άντρα αγάπησε μα ήταν πολύ βαρύς, πολύ μάγκας. Λένε πως έλεγε για τον ”κύριο Δημητράκη” όπως τον αποκαλούσε. Δε θα το μάθουμε ποτέ.
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Ντοκουμέντο από το παρελθόν! Με μαύρα μαλλιά και μέση δαχτυλίδι!
Ντοκουμέντο από το παρελθόν! Όταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε μαύρα μαλλιά και μέση δαχτυλίδι! Πραγματικά αγνώριστη ηθοποιός!
Η ηθοποιός διαφημίζει το έτος 1960 τη μπίρα Φιξ, που ήταν η πιο δροσερή απόλαυση των Ελλήνων στη δεκαετία αυτή – και όχι μόνον!..
ΕΙΝΑΙ γνωστόν, ότι η διαφήμιση, στο χώρο του εμπορίου, κατά βάση είναι μία ανακοίνωση στα πλαίσια της εμπορικής ή άλλου είδους επαγγελματικής δραστηριότητας, με στόχο την προώθηση της διάθεσης αγαθών ή υπηρεσιών, που αποβλέπει στον επηρεασμό του αγοραστικού κοινού, ώστε οι καταναλωτές να πεισθούν για την αγορά ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας.
Λένε πως τα πρώτα ίχνη της διαφήμισης βρίσκονται στην αρχαιότητα, κατά την οποία τη διαφήμιση αναλάμβαναν οι κήρυκες στους δημόσιους χώρους. Μέσα στο βιβλίο μας «Οι Ελληνίδες της αρχαιότητας» αποδεικνύουμε πως πρώτος ο Σωκράτης ήταν εκείνος που έδωσε με την παρουσία του έμφαση στη δύναμη της διαφήμισης. (Δείτε μέσα στην ιστοσελίδα μας το θέμα «Ώστε ο Σωκράτης ήταν ο πρώτος διαφημιστής του … γυναικείου κάλλους;», που βρίσκεται στην κατηγορία «Αποκαλύψεις»)
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Κάποιος πείραξε τον τάφο της ηθοποιού! Δείτε πως ήταν και πως έγινε!
Αλλά και στο μεσαίωνα επικρατούσε το ίδιο σύστημα διαφήμισης. Με την εμφάνιση της τυπογραφίας και την αλλαγή των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, ο τομέας της διαφήμισης παρουσίασε μεγάλη ανάπτυξη. Η βιομηχανική επανάσταση, που αρχίζει από το τέλος του 18ου αιώνα, συντέλεσε στην επινόηση και νέων μέσων διαφήμισης, όπως οι παραστάσεις με κρεμασμένες πινακίδες και αφίσες, καθώς και σε έντυπα. Τον 20ό αι. αρχίζει η ευρεία μετάδοση διαφημίσεων στο ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, ενώ αρχίζουν να εμφανίζονται υπαίθριες διαφημίσεις και οι φωτεινές επιγραφές. Στα τέλη του 20ού αι. οι διαφημίσεις αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους στο διαδίκτυο.
Σήμερα έχει δημιουργηθεί μια πανίσχυρη τεχνική διαφήμισης με όλα τα μέσα επικοινωνίας, γιατί η διαφήμιση αποτελεί απαραίτητο φορέα της παραγωγικής και εμπορικής δραστηριότητας στην καταναλωτική κοινωνία.
Η Σύγχρονη διαφήμιση και τα διαφημιστικά μέσα.
Για να οργανωθεί σωστά η σύγχρονη διαφήμιση, όπως λένε τουλάχιστον οι εγκυκλοπαίδειες, λαμβάνονται υπόψη τα διαφημιστικά μηνύματα, οι μορφές της διαφημιστικής εξόρμησης, το αγοραστικό κοινό, τα μέσα διαφήμισης και τα κονδύλια που διαθέτονται για το σκοπό αυτό.
Στην Ελλάδα η διαφήμιση αναπτύχθηκε πολύ μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αναπτύχθηκαν σημαντικές ελληνικές εταιρείες και η αύξηση της διαφημιστικής δαπάνης συνεχώς μεγαλώνει.
Η σύγχρονη διαφήμιση παίζει βασικό ρόλο στην εθνική οικονομία. Στις περισσότερο αναπτυγμένες χώρες διαθέτονται σημαντικότατα κεφάλαια για τον τομέα της διαφήμισης και οι δαπάνες για το σκοπό αυτόν αυξάνονται με μεγαλύτερο ρυθμό από το ρυθμό αύξησης του εισοδήματος. Αυτό προκύπτει από τη μεγαλύτερη ποικιλία των διαθέσιμων αγαθών, τα οποία δεν είναι συνήθως είδη διατροφής και πρώτης ανάγκης, αλλά είδη πολυτελείας. Αλλά και στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες τα κονδύλια που διαθέτονται για διαφημίσεις συνεχώς αυξάνονται.
Εκτός από τις επιχειρήσεις κάθε κλάδου της παραγωγής, οι οποίες δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον και προσοχή για τη φροντισμένη οργάνωση της διαφήμισης, η διαφήμιση τείνει να επεκταθεί στην κοινωνική ζωή, ακόμη και στους τομείς της εθνικής οικονομίας.
Ποιες είναι οι αρνητικές μορφές διαφήμισης;
Τρεις είναι οι αρνητικές μορφές διαφήμισης:
α) Παραπλανητική διαφήμιση. Θεωρείται η διαφήμιση όταν η πειστικότητά της βασίζεται στη μαρτυρία προσώπων στα οποία αποδίδεται ανύπαρκτη επιστημονική ιδιότητα, ειδικότητα ή αυθεντία, ή τα οποία δεν έχουν επιτρέψει εγγράφως τη χρήση της μαρτυρίας τους στη διαφήμιση, όταν εμφανίζεται με τη μορφή δημοσιογραφικής έρευνας, σχολίου, επιστημονικής ανακοίνωσης, χωρίς να δηλώνεται ρητά και ευδιάκριτα ότι πρόκειται για διαφήμιση, όταν χρησιμοποιούνται επιστημονικοί όροι ή άλλα στοιχεία με σκοπό να αποκτήσει επιστημονικό χαρακτήρα χωρίς να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
β) Αθέμιτη διαφήμιση. Θεωρείται η διαφήμιση όταν έχει στόχο ή πιθανό αποτέλεσμα την πρόκληση ή εκμετάλλευση αισθημάτων φόβου και προλήψεων, όταν διακρίνει μειωτικά κοινωνικές ομάδες (με βάση το φύλο, τη φυλή, το θρήσκευμα, την καταγωγή, τις πεποιθήσεις κ.ά.), όταν δημιουργεί την εικόνα υπερβολικά δελεαστικής προσφοράς, όταν προβάλλει έμμεσα προϊόντα διαφορετικά από εκείνα που αποτελούν το εμφανές περιεχόμενο του διαφημιστικού μηνύματος κ.ά.
γ) Συγκριτική διαφήμιση. Είναι η διαφήμιση όταν προσδιορίζει άμεσα ή έμμεσα την ταυτότητα συγκεκριμένου ανταγωνιστή ή αντίστοιχων αγαθών ή υπηρεσιών. Αυτού του είδους η διαφήμιση επιτρέπεται εφόσον συγκρίνονται με αντικειμενικό τρόπο και αμεροληψία χαρακτηριστικά ανταγωνιστικών αγαθών, όταν δεν προκαλεί σύγχυση, όταν δεν είναι υποτιμητική, δυσφημιστική ή περιφρονητική, όταν δεν προσπαθεί να επωφεληθεί από τη φήμη του ανταγωνιστή.
Στο ερώτημα: “τι είναι η λεγόμενη άμεση διαφήμιση”, θα λέγαμε ότι έτσι ονομάζεται η διαφήμιση όταν το διαφημιστικό μήνυμα μεταδίδεται απευθείας στον καταναλωτή μέσω τηλεφώνου, φαξ (τηλεομοιοτυπίας), ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή άλλου ηλεκτρονικού μέσου επικοινωνίας. Η άμεση διαφήμιση επιτρέπεται μόνο κατόπιν ρητής συναίνεσης του ίδιου του καταναλωτή, όταν ο διαφημιζόμενος χρησιμοποιεί προσωπικά στοιχεία του καταναλωτή (αριθμός τηλεφώνου, ηλεκτρονική διεύθυνση κ.ά.) που τα γνωρίζει από προηγούμενες συναλλαγές μαζί του ή όταν είναι δημοσιευμένα στοιχεία και όταν η διαφήμιση γίνεται με τρόπο που να μην προσβάλλει την ιδιωτική ζωή του καταναλωτή.
Και μόνο το πρόσωπο της Αλίκης ήταν αρκετό για να μαγνητίσει όχι μόνο τους διαφημιστές, αλλά, πρωτίστως, τους καλλιτεχνικούς παραγωγούς, που με κάθε τρόπο επιχειρούσαν μια συνεργασία μαζί της!…
Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα της διαφήμισης;
Θέλετε πως η σύγχρονη διαφήμιση διευκόλυνε την ποιοτική και ποσοτική τυποποίηση των προϊόντων, συνέβαλε στην επικράτηση νέων παραγωγικών μεθόδων και συντέλεσε στην προσφορά καλής ποιότητας αγαθών, εφόσον τα προϊόντα έχουν το σήμα του κατασκευαστή και αν δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του αγοραστικού κοινού, ο κατασκευαστής χάνει το κύρος του. Συμβάλλει επίσης στη διάδοση νέων προϊόντων και στην καλυτέρευση του τρόπου ζωής.
Εκτός αυτών, καλύπτει μεγάλο ποσοστό του κόστους των εφημερίδων και περιοδικών, με συνέπεια να πωλούνται σε χαμηλότερη τιμή και έτσι να είναι προσιτά και στα ασθενέστερα οικονομικώς στρώματα.
Η διαφήμιση όμως δεν είναι απαλλαγμένη από μειονεκτήματα, όπως π.χ. οι φανταστικές διαφορές μεταξύ προϊόντων στην πραγματικότητα όμοιων, η επιβάρυνση της τιμής πώλησής τους για να καλυφθούν τα διαφημιστικά έξοδα, η επιβολή της διαφήμισης στην ελευθερία του τύπου κ.ά.
Οι ψυχολογικές επίσης επιπτώσεις της διαφήμισης είναι σημαντικές στην όλη γενικά συμπεριφορά του καταναλωτή. Γι’ αυτό δικαιολογημένα ο μεγάλος Αμερικανός διαφημιστής Ντίχτερ ονόμασε τα διαφημιστικά γραφεία «εργαστήρια ψυχολογίας».
Με την ανάπτυξη της ιδιωτικής ραδιοτηλεόρασης επήλθε δραματική ανακατανομή των διαφημιστικών κονδυλίων, από τα οποία χρηματοδοτούνται οι ιδιωτικοί σταθμοί. Στην πράξη, μάλιστα, καταργήθηκε ο ανώτατος προβλεπόμενος χρόνος για διαφήμιση ανά ώρα εκπομπής, με αποτέλεσμα να παρατηρείται σε πολλές περιπτώσεις ασύδοτη χρήση του διαφημιστικού χρόνου. Αυτό, σε συνάρτηση με το περιεχόμενο πολλών διαφημίσεων, έχει οδηγήσει την πολιτεία να εισηγηθεί –διά του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης– τη θέσπιση σχετικού Κώδικα Δεοντολογίας, ενώ παράλληλα έχουν ψηφιστεί και σχετικοί νόμοι για την προστασία του καταναλωτή από αρνητικές μορφές διαφήμισης. (Δείτε περισσότερα μέσα στην εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»)
Και η Αλίκη Βουγιουκλάκη;
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ως μία εθνική σταρ, που ακτινοβολούσε για μισό αιώνα στον χώρο του Κινηματογράφου και του Θεάτρου (αργότερα και στην Τηλεόραση) ήταν το πρόσωπο που τράβαγε σα μαγνήτης τους διαφημιστές, άσχετα αν η Αλίκη δεν ήταν και τόσο εύκολη στο να υιοθετεί προτάσεις για διαφημίσεις λόγω των πολλών ασχολιών της.
Ωστόσο το 1960, όταν άρχισε πλέον να μεσουρανεί στο καλλιτεχνικό στερέωμα, την είδαμε να διαφημίζει τη μπίρα «Φιξ», η οποία ήταν ή πιο δροσερή απόλαυση των Ελλήνων στη δεκαετία αυτή – και όχι μόνον!..
Έκτοτε και μόνο το πρόσωπο της Αλίκης ήταν αρκετό για να μαγνητίσει όχι μόνο τους διαφημιστές, αλλά, πρωτίστως, τους καλλιτεχνικούς παραγωγούς, που με κάθε τρόπο επιχειρούσαν μια συνεργασία μαζί της!
Δείτε επίσης στο Υouweekly.gr:
