Η Αθήνα μέσα από 5 αστικούς θρύλους

Η ίδρυση της Αθήνας χάνεται στην αχλή του μύθου, καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι προϋπήρχε της Μυκηναϊκής Εποχής. Είναι γνωστό ότι πράγματι υπήρχαν προϊστορικά πορίσματα στην Αττική, αλλά από πότε ακριβώς πρωτοχρησιμοποιήθηκε για ένα τουλάχιστον από αυτά το όνομα «Αθήνα» είναι άγνωστο.

Παράλληλα, δείτε την Αθήνα όταν είχε ποτάμι, φωτογραφίες ενός κόσμου που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, στον Τίμαιο, Αιγύπτιοι ιερείς της Ίσιδος αποκάλυψαν στον Σόλωνα που τους επισκέφτηκε ότι σύμφωνα με τα αρχεία τους, υπήρχε πόλη ακμάζουσα με το όνομα «Αθήνα» πριν από το 9600 π.Χ. Φυσικά η ακρίβεια της αναφοράς αμφισβητείται, όπως και ο υπολογισμός του έτους.

Αυτή η ιστορική πόλη συνοδεύεται και από κάποιους αστικούς θρύλους. Γνώρισε την Αθήνα, από μία άλλη πλευρά, μέσα από τους αστικούς της θρύλους.

Η νεκρική πομπή της οδού Πειραιώς

Το 1936, πέρα από το ρέμα της Καλλιθέας και ακριβώς από τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο στις Τρεις Γέφυρες μέχρι και την οδό Πειραιώς, ένας αστικός θρύλος έκανε την εμφάνισή του.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, παρουσιαζόταν κάθε βράδυ, για αρκετούς μήνες, μια νεκρική πομπή… φαντασμάτων, ενώ επέμεναν πως έβλεπαν μια ολόκληρη κηδεία, που απαρτιζόταν από άυλες οντότητες. Φαίνονταν εξαπτέρυγα, ακολουθούσαν παπάδες, το φέρετρο, οι τεθλιμμένοι συγγενείς του νεκρού και τα πλήθη που έπονταν με τα πόδια. Το ανατριχιαστικό όραμα εξαφανιζόταν, μόλις πλησίαζε την οδό Πειραιώς.

Άλλοι διηγούνταν ότι μετά τις δύο τα μεσάνυχτα έκαναν την εμφάνισή τους και ξεχώριζαν στον αέρα, παρ’ όλο το σκοτάδι, χιλιάδες ζώων, όπως βόδια και πρόβατα, που έτρεχαν κυνηγημένα στο άπειρο. Έλεγαν ότι επρόκειτο για τις ψυχές των σφαγμένων ζώων, που περιΐπταντο της περιοχής των Σφαγείων.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι, που αναμείγνυαν στην υπόθεση των φαντασμάτων κι έναν γνωστό αθλητή του συνοικισμού, τον μακαρίτη Πατουλίδη. Ο άνθρωπος αυτός είχε δολοφονηθεί στο σημείο από μερικούς ναύτες, επειδή προσπάθησε να προστατέψει κάποια κορίτσια της γειτονιάς, που επέστρεφαν το βράδυ από τη δουλειά τους και οι ναυτικοί είχαν επιχειρήσει να τα κακοποιήσουν.

Έλεγαν, λοιπόν, ότι στο σημείο που φονεύθηκε ο Πατουλίδης, έβγαινε τις νύχτες ένα φάντασμα, που ήταν ορατό από τους τολμηρούς νυχτερινούς διαβάτες της περιοχής. Πρόσθεταν ότι το φάντασμα συνοδευόταν από ένα γουρούνι τόσο άγριο, που ήταν έτοιμο να κατασπαράξει τον ατυχή, που θα του υποδείκνυε ο κύριός του, ο οποίος εν προκειμένω ήταν το ίδιο το φάντασμα του Πατουλίδη.

Το Σανατόριο της Πάρνηθας και η «Πηγή της Κυράς»

Το Σανατόριο της Πάρνηθας ιδρύθηκε μετά την απόφαση του νοσοκομείου “Ευαγγελισμός” το Μάιο του 1912, για τη λειτουργία του ως ορεινό αντιφυματικό θεραπευτήριο. Το κλίμα της Πάρνηθας, λόγω των συχνών βροχοπτώσεων και φυσικά της χλωρίδας της θεωρείται εξαιρετικά υγιεινό και γι’ αυτό επιλέχθηκε να λειτουργήσει εκεί για τη θεραπεία μιας ασθένειας, όπως η φυματίωση, κατά την οποία προσβάλλονται οι πνεύμονες.

Το 1961 η φυματίωση θεραπεύεται πια με αντιβιοτικά και τα σανατόρια παύουν να έχουν λόγο ύπαρξης.

Το Μάιο του 1965 λειτούργησε ως ξενοδοχείο “ΞΕΝΙΑ”. Αργότερα, λειτούργησε ως σχολή τουριστικών επαγγελμάτων έως και το 1980.

Μετά την εγκατάλειψη του το 1980 εκτός από τη χρόνια ιστορία που σηματοδοτεί μία ολόκληρη εποχή μετά τον πόλεμο με τη φυματίωση να θερίζει, το Σανατόριο κουβαλάει γνωστούς και άγνωστους θρύλους και ιστορίες στα θεμέλια, τους διαδρόμους και τους τοίχους του.

Υπάρχουν αναφορές ότι κατά τη λειτουργία του Σανατορίου γίνονταν σατανιστικές τελετές από γιατρούς και νοσοκόμες σε ασθενείς που δεν είχαν κανέναν συγγενή. Ένας μάγειρας, ο οποίος εργαζόταν εκεί τους ανακάλυψε και τον σκότωσαν. Από τότε παγιδεύτηκε εκεί και φωνάζοντας “με σκότωσαν εδώ” διώχνει μακριά τους επισκέπτες για να τους προστατέψει. Λέγεται γενικότερα πως παρατηρούνται απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας, οι οποίες σχετίζονται με τη μεταφυσική δραστηριότητα.

Η ιστορία του Σανατορίου, όμως, συνδέεται ακόμα και κατά τα νεότερα χρόνια με σατανιστικές τελετές. Τα χαραγμένα στον τοίχο ιδεογράμματα, τα οποία ορισμένοι πιστεύουν πως είναι αραβικά ή ινδικά σύμβολα, μαρτυρούν την ύπαρξη των τελετών αυτών. Η Ελλάδα άλλωστε έχει πλούσιο παρελθόν στις εωσφορικές τελετές…

Πέρα από τις πάμπολες μαρτυρίες των επισκεπτών του Σανατορίου για φαντάσματα, ασταθείς θερμοκρασίες εντός του κτηρίου, ανατριχιαστικές φωνές και λοιπά δείγματα υπερφυσικής δραστηριότητας, υπάρχουν και κάποιοι αστικοί θρύλοι, κάπως πιο συγκεκριμένοι.

Λέγεται λοιπόν πως όταν ο ήλιος χαθεί και έρθει το σκοτάδι, ο οδοιπόρος δεν θα πρέπει να βρεθεί κοντά στην «Πηγή της Κυράς» στην Πάρνηθα, γιατί θα συναντήσει ένα λευκοντυμένο κοριτσάκι με γαλάζια κορδέλα στη μέση. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, το κοριτσάκι ξεκίνησε από το σανατόριο της Πάρνηθας, ενώ ήταν βαριά άρρωστο, με σκοπό να πιει από το ιαματικό νερό της πηγής, κάτι το οποίο δεν κατάφερε καθώς ξεψύχησε στα μέσα της διαδρομής. Η εικόνα του κοριτσιού έρχεται προς το μέρος του οδοιπόρου με απλωμένα χέρια και δάκρυα στα μάτια.

Ένας άλλος θρύλος λέει πως εμφανίζεται και μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, φορώντας κι αυτή ρούχα μιας περασμένης εποχής, ψάχνοντας στους γύρω θάμνους και πίσω από τους βράχους επισταμένα. Όταν δει τον επισκέπτη της πηγής ταχύνει το βήμα και τον πλησιάζει. Όταν συνειδητοποιήσει πως δεν είναι το πρόσωπο που αναζητά είτε παίρνει μια τρομερή όψη είτε βάζει τα κλάματα.

Ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος και η γυναίκα με το αναμμένο κερί

Ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος ήταν ναός ιωνικού ρυθμού του 448 π.Χ., πιθανόν σχεδιασμένος από τον Καλλικράτη του Παρθενώνα. Συνδέεται με τη νίκη των Αθηναίων στη Μάχη του Μαραθώνα με ετήσιους εορτασμούς να τελούνται προς τιμήν της Θεάς, ενώ λίγο πιο πάνω στο λόφο του Αρδηττού τελούνταν τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια, γεγονότα που προσέδιδαν στην περιοχή μια απόκοσμη ατμόσφαιρα.

Το μυστήριο, ωστόσο, δε σταματά στους αρχαίους χρόνους. Ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος μετατράπηκε το 17ο αιώνα σε χριστιανικό ναό, ενώ το 1778 κατεδαφίστηκε εντελώς. Τις πέτρες και τα ερείπια του ναού εκμεταλλεύτηκαν κάτοικοι της περιοχής για την ανοικοδόμηση των σπιτιών τους βεβηλώνοντας τη σημασία του ναού. Λέγεται, λοιπόν, πως τα βράδια στην περιοχή τριγυρνά μια ηλικιωμένη γυναικεία μορφή με αναμμένο κερί στο χέρι προειδοποιώντας τους περαστικούς για την κατάρα των σπιτιών και της ευρύτερης περιοχής εξαιτίας της έλλειψης σεβασμού που έδειξαν οι πρόγονοι τους. Μάλιστα, πολλοί υποστηρίζουν πως αυτή η διαδεδομένη στους ντόπιους ιστορία μιλά για την ίδια τη Θεά.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο αστικός αυτός μύθος έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Ο ναός παρουσιάζει μεγάλη σπουδαιότητα, αρχαιολογική και ιστορική αξία για την πόλη των Αθηνών, η οποία ωστόσο αγνοείται, αφού ο ναός πλέον έχει καταστραφεί ολοσχερώς. Τα ερείπια του αρχαιολογικού χώρου του ναού βρίσκονται μέσα στην κατοικημένη περιοχή χωρίς να υπάρχει (και χωρίς ποτέ να υπήρξε) προσπάθεια για τη διάσωσή του.

Η σπηλιά του Νταβέλη

Το Σπήλαιο Πεντέλης ή Σπήλαιο Αμώμων ή Σπήλαιο Νταβέλη βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του όρους Πεντέλη, στην Αττική και σε υψόμετρο 700 μ., βορειοανατολικά του λεκανοπεδίου Αττικής. Είναι γνωστό από τη συσχέτισή του με τον λήσταρχο του 19ου αι., Χρήστο Νταβέλη, η οποία όμως αμφισβητείται.

Παράξενα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα παρατηρούνται εδώ, έντονες μυρωδιές όζοντος, ξαφνικοί ανεμοστρόβιλοι και ανεξήγητες μετατοπίσεις σημαδιών στα τοιχώματά του – μία παλάμη χαραγμένη στον τοίχο λέγεται πως μετακινήθηκε τρεις φορές. Οι μαρτυρίες θέασης φαντασμάτων αλλά και παράξενων ιπτάμενων αντικειμένων δεν είναι λίγες, αλλά ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο καλύπτει τις περίφημες στοές του σπηλαίου. Λέγεται μάλιστα πως αυτές συνδέονται κατά κάποιο τρόπο με τις υπόγειες στοές της κεντρικής Αθήνας, αν και οι έρευνες δεν επιβεβαίωσαν ποτέ κάτι τέτοιο. Αυτό όμως ώθησε τους λάτρεις των περίεργων θεωριών να μιλήσουν για το φαινόμενο της «κούφιας γης», καθώς και για περίεργα, απόρρητα πειράματα του στρατού και του ΝΑΤΟ, όταν η περιοχή είχε κηρυχθεί στρατιωτική βάση.

Εδώ λέγεται πως κρύφτηκε ο γνωστός λήσταρχος Νταβέλης και πως είχε κρύψει μάλιστα τον θησαυρό του – υπήρχε ο θρύλος πως ο σταυρός στην κορυφή της εκκλησίας στην είσοδο της σπηλιάς είναι μοχλός που ανοίγει την καταπακτή του θησαυρού. Η σπηλιά επίσης λέγεται πως έχει ιδιαίτερα αυξημένα επίπεδα ραδιενέργειας, και πως, αν κρατάτε μια λάμπα φθορίου, μπορείτε να τη δείτε να ανάβει μόνη της περνώντας από εκεί. Οι τελετές μαύρης μαγείας που φημολογούνται πως λάμβαναν μέρος εδώ σε παλαιότερες δεκαετίες απλώς ανέβασαν το hype της σπηλιάς, που αποτελεί ακόμη και σήμερα το ύψιστο «urban μυστικό» της Αττικής.

Το Μέγαρο και ο Πύργος της Δούκισσας της Πλακεντίας

Η παράξενη ιστορία της όντως εκκεντρικής και αλλόκοτης περσόνας της Δούκισσας της Πλακεντίας – κατά κόσμον Σοφί ντε Μαρμπουά Λεμπρέν – ήταν αρκετή για να τροφοδοτήσει θρύλους που καλά κρατούν ως σήμερα. Η γνωστή φιλελληνίδα που έφτασε στην Αθήνα για να ζήσει μόνιμα μαζί με την κόρη της έχτισε πολλά σπίτια, μεταξύ αυτών και τον συγκεκριμένο επιβλητικό Πύργο, το «Καστέλλο της Ροδοδάφνης» που η ίδια δεν πρόλαβε ποτέ να δει ολοκληρωμένο. Όλα ξεκίνησαν όταν πέθανε η κόρη της: Ο πόνος της ήταν τέτοιος που την ταρρίχευσε και την κράτησε στο σπίτι της στην οδό Πειραιώς.

Όταν όμως το σπίτι κάηκε και μαζί με αυτό και η σωρός της κόρης της, η Δούκισσα κλείστηκε στο μέγαρο που έχτισε στα Ιλίσια (σημερινό Βυζαντινό Μουσείο) και λέγεται πως έγινε δύστροπη και αντικοινωνική σε ακραίο βαθμό. Κάπως έτσι ξεκίνησαν και οι θρύλοι που περιβάλλουν εκείνη και τους πύργους της: Πως πραγματοποιούσε μυστηριώδη συμπόσια με ύποπτους καλεσμένους, πως διατηρούσε σχέσεις με λήσταρχους της εποχής (του Νταβέλη περιλαμβανομένου), πως είχε ασπαστεί τον σατανισμό και άλλα πολλά. Έχει εξακριβωθεί μάλιστα η ιστορία για την απαγωγή της από λήσταρχους, και πως την έσωσαν οι κάτοικοι του Χαλανδρίου, οι οποίοι της είχαν αδυναμία καθώς έκανε δημόσια έργα στην περιοχή του σημερινού δρόμου που φέρει το όνομά της. Σήμερα, ο Πύργος της στην Πεντέλη στεγάζει το πολιτιστικό κέντρο της περιοχής.

Το διαβάσαμε εδώ