Ξερόλας
Το γεγονός ότι το Μετρό βρίσκεται αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης είναι αρκετά τρομακτικό από μόνο του. Τι γίνεται όμως, όταν αυτό συνδυάζεται και με διάφορες ιστορίες μυστηρίου και θρύλου…
Το γεγονός ότι το Μετρό βρίσκεται αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης είναι αρκετά τρομακτικό από μόνο του. Τι γίνεται όμως, όταν αυτό συνδυάζεται και με διάφορες ιστορίες μυστηρίου και θρύλους; Δείτε όμως και μερικές ανατριχιαστικές ιστορίες φαντασμάτων…Αντέχετε να τις διαβάσετε;
Οι 10 ιστορίες που ακολουθούν αντιστοιχούν μυστήρια ευρήματα σε Μετρό από όλον τον κόσμο…
10. Το μυστηριώδες DNA στο μετρό της Νέας Υόρκης
Το 2014, μία ομάδα επιστημόνων από το Weill Cornell Medical College ανέλυσε το γενετικό υλικό, που εντοπίστηκε στην πόρτα, τα καθίσματα και τα εκδοτήρια και των 468 σταθμών του Μετρό της Νέας Υόρκης. Αυτό που ανακάλυψαν, ήταν βακτήρια που ευδοκιμούν στο ανθρώπινο δέρμα, καθώς κι άλλα που σχετίζονται με το γαστρεντερικό και το ουροποιητικό σύστημα και τα ανθρώπινα περιττώματα. Την ίδια στιγμή, σε σταθμό που είχε πλημμυρίσει κατά τη διάρκεια του τυφώνα Σαντυ, υπήρχει DNA που σχετίζονταν με το θαλάσσιο περιβάλλον, ενώ βρέθηκαν ακόμη ίχνη άνθρακα και βουβωνικής πανώλης. Συνολικά βρέθηκε DNA από 15.152 ξεχωριστά είδη.
Ποιο είναι το παράξενο σε όλα αυτά; Πάνω από το μισό των αλληλουχιών του DNA δεν συμφωνούσε με κανέναν γνωστό -ήδη υπάρχοντα- οργανισμό. Η πιθανή εξήγηση είναι ότι οι υπόγειες διαβάσεις περιέχουν απλώς μικροοργανισμούς μέσα στη γη, που δεν τους έχουμε ταιριάξει με κάποιες
γενετικές αλληλουχίες ακόμα. Το τμήμα Υγείας της Νέας Υόρκης, καταδίκασε την αναφορά λέγοντας πως είναι “προβληματική” καθώς και την ερμηνεία των αποτελεσμάτων ως “παραπλανητική”. Οι ερευνητές απέτυχαν να προσφέρουν εναλλακτικές και περισσότερο πιθανές εξηγήσεις για τα ευρήματά τους, λέγοντας ότι όλα αυτά ακούγονται “σαν να προσπαθούμε να κρύψουμε εξωγήινους.”
9. Το μυστικό του υπόγειου σιδηρόδρομου στο Τόκυο
Το 2002 ο δημοσιογράφος Σουν Ακίμπα δημοσίευσε στο περιοδικό Teito Tokyo Kakusareta Chikamono Himitsu, που αλλιώς μεταφράζεται ως Αυτοκρατορική Πόλη Τόκιο, “Το μυστικό ενός κρυφού υπόγειου δικτύου”, υποστηρίζοντας ότι έχουν αποκαλυφθεί στοιχεία για ένα μυστικό δίκτυο στις σήραγγες.
Ο Σουν πιστεύει πως το μυστικό υπόγειο δίκτυο κατασκευάστηκε πριν από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά εκφράζει ανησυχία ως προς το γιατί παραμένει μυστικό ακόμα και σήμερα. Ορισμένοι πιστεύουν πως οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν πρόσβαση σε απόρρητες υπόγειες εγκαταστάσεις κάτω από τα κυβερνητικά κτίρια.
8. Τρωγλοδύτες
Για χρόνια έχουν υπάρξει ιστορίες αστέγων, να χάνονται μέσα σε σήραγγες του μετρό της Νέας Υόρκης και να εξαφανίζονται για πάντα.
Όταν η δημοσιογράφος Τζένιφερ Τοθ πήγε στο τούνελ της Νέας Υόρκης το 1993, βρήκε μία κοινότητα χιλιάδων περιθωριοποιημένων ανθρώπων, οι οποίοι ήταν ψυχικά ασθενείς, τοξικομανείς, αλκοολικοί που ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Αυτό ανάγκασε την πόλη να ανταποκριθεί σε αυτό το μεγάλο πρόβλημα και να προσπαθήσει να βγάλει αυτούς τους ανθρώπους από τις σήραγγες. Οι προσπάθειες πέτυχαν εν μέρει.
Στο Λονδίνο, υπάρχουν εδώ και καιρό οι φήμες για αποκέντρωση των ανθρώπων που είναι γνωστοί ως τρωγλοδύτες που ζουν στο μετρό. Λέγεται ότι κατάγονταν από την Ιρλανδία και ότι ήταν εργάτες, που παγιδεύτηκαν κατά τη διάρκεια κατασκευής, το 1890. Για να επιβιώσουν έτρωγαν τρόφιμα από τα σκουπίδια και αρουραίους.
7. Η γρήγορη μαζική μεταφορά στη Σιγκαπούρη είναι κακό Φενγκ Σούι
Στη δεκαετία του 1970 ο πρωθυπουργός Λι Κουάν Γιου πίεσε για την κατασκευή συστήματος μετρό στη Σιγκαπούρη, στο πλαίσιο εκσυγχρονισμού του κράτους. Δυστυχώς, σύντομα η οικονομία άρχισε να “βουλιάζει”. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, κάτω από την πόλη, ζούσε ένας δράκος, του οποίου διαταράχτηκε η ηρεμία, με αποτέλεσμα να εξαπολύσει πνεύματα, που προκάλεσαν την οικονομική ύφεση…
6. Metro- 2 Μόσχα
Οι άνθρωποι έχουν κρύψει πράγματα κάτω από τη Μόσχα για αιώνες: Βυζαντινές βιβλιοθήκες, τον μυστικό θάλαμο βασανιστηρίων του Ιβάν του Τρομερού και το υπόγειο δίκτυο καναλιών της Μεγάλης Αικατερίνης. Έτσι αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Στάλιν πήρε μέρος στο σχέδιο Metro – 2. Χτίστηκε κατά τη δεκαετία του 1930 για να μπορεί η σοβιετική μυστική αστυνομία να μετακινείται γρήγορα γύρω από την πόλη χωρίς να ανιχνεύεται. Αρχικά με αυτό συνδεόταν το εξοχικό σπίτι του Στάλιν (προαστιακή κατοικία), το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και άλλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Το σύστημα είχε επίσης ως στόχο να χρησιμεύσει ως προστασία κατά της πυρηνικής επίθεσης, με ένα υποτιθέμενο γιγαντιαίο καταφύγιο που χτίστηκε κάτω από το προάστιο της Μόσχας, του Ramenki, που ήταν σε θέση να φιλοξενήσει μέχρι και 300.000 ανθρώπους. Υπάρχουν ακόμη και φήμες ότι το δίκτυο εκτείνεται για μίλια έξω από τη Μόσχα, επιτρέποντας στους σοβιετικούς ηγέτες να εγκαταλείψουν σε περίπτωση που η πρωτεύουσα χτυπηθεί από μια πυρηνική επίθεση. Υπάρχουν επίσης φήμες ότι οι σήραγγες χρησιμοποιήθηκαν από το στρατό για να μεταφέρουν προμήθειες και τα υλικά και προσωπικού σε αποθήκες.
Μια σήραγγα που οδηγεί στο σύστημα του Μετρό – 2 ανακαλύφθηκε μετά το 1960, κοντά στο Ξενοδοχείο Ροσίγια κοντά στο Κρεμλίνο, το οποίο κατεδαφίστηκε. Η σήραγγα αναφέρεται ως “D6” που είναι κώδικας της KGB για το Metro- 2 , και των αστικών εξερευνητών που επιχείρησαν να βγουν από την κεντρική γραμμή του μετρό μέσα από μία σφραγισμένη πόρτα.
5. Τα μάρμαρα του Mohrenstrasse
Ο σταθμός του U- Bahn Mohrenstrasse στο Βερολίνο είναι γνωστός για το εντυπωσιακό κόκκινο μάρμαρο του, το οποίο φημολογείται ότι έχει μια παράξενη ιστορία προέλευσης.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το κτίριο της Καγκελαρίας του Ράιχ υπέστη μεγάλες ζημιές και τελικά διαλύθηκε από τις σοβιετικές δυνάμεις κατοχής. Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι όταν οι Ανατολικογερμανοί ξανά έχτισαν κοντά στο σταθμό Mohrenstrasse το 1950, απλά μετέτρεψε σε ανταλλακτικά το υλικό.
4. Η είσοδος του τρένου G
Τον Φεβρουάριο του 2015, η Νέλι Κίλαν ρωτούσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Twitter, αν έχει δει κάποιος το τρένο G να σταματάει μεταξύ των σταθμών Bedford-Nostrand και Myrtle-Willoughby, να ανοίγει η κλειδωμένη πόρτα ενός δωματίου και να βγαίνουν δύο γυναίκες. Η ιστορία της υποστηρίχτηκε από άλλους επιβάτες, οι οποίοι είπαν ότι οι δύο γυναίκες έμοιαζαν με απλές καθημερινές, μεσήλικες γυναίκες.
3. Τα κρανία των Αζτέκων στο μετρό του Μέξικο City
Μεταξύ του 2008 και του 2012, οι εργαζόμενοι σε μία στάση για επέκταση του μετρό της El Μetro στην Πόλη του Μεξικού, ανακάλυψαν μια σειρά από ανθρώπινα κρανία Αζτέκων, που χρονολογούνται από την αυτοκρατορική περίοδο. Τα αποτρόπαια ευρήματα είναι δύο αρσενικά κρανία, ένα θηλυκό και ένα κρανίο σκύλου. Το El Metro έχει μερικά ακόμη ανατριχιαστικά μυστήρια, συμπεριλαμβανομένων των μυστηριωδών ήχων που μοιάζουν με κραυγές και χτυπήματα στα τοιχώματα των σηράγγων, από τρένο -φάντασμα όπως πιστεύουν μερικοί. Ακόμη, κάποιοι αναφέρουν την ύπαρξη φαντάσματος επιθεωρήτριας του μετρό, που εξακολουθεί να εμφανίζεται σε όσους εργάζονται στις 3:00 π.μ. κάθε μέρα.
2. Το μυστηριώδες υγρό του Τορόντο
Τον Μάρτιο του 2015, υπήρχε χάος στη γραμμή 1 του μετρό της Επιτροπής Μεταφορών του Τορόντο μετά από την διαρροή μυστηριώδους υγρού, σε σήραγγα κοντά στο College Station.
Η Επιτροπή ανακοίνωσε αργότερα, ότι το υγρό ήταν νερό με πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις κηροζίνης. Το νερό είχε προφανώς φιλτραριστεί μέσω του εδάφους μαζεύοντας μολυσματικούς παράγοντες στην πορεία και τελικά έφτασε στο τούνελ του μετρό.
Μερικοί λένε, ότι ήταν το υγρό από το εκτόπλασμα που υπάρχει στην ταινία Ghostbusters, όπως αναφέρει το metafysika.
1. Η ιστορία των πτωμάτων του μετρό
Το 2007, μία ιστορία δημοσιεύτηκε στο φόρουμ αφήγησης “Ανεξήγητα Μυστήρια”. Μία φοιτήτρια ήταν μόνη της στο Μετρό του Λονδίνου. Δύο νεαροί άνδρες, επιβιβάστηκαν στο τρένο λίγα λεπτά αργότερα.
Την παρατηρούσαν, ενώ εκείνη απέφευγε να τους κοιτάξει στα μάτια. Ο ένας από τους άνδρες κάθισε δίπλα της, της έπιασε την κουβέντα και της ψιθύρισε κάτι για να κατέβει στην επόμενη στάση. Εκείνη κατέβηκε. Τρεις επιβάτες που είχαν μείνει στο τρένο ισχυρίστηκαν, πως είδαν τον άντρα να σέρνει τη νεαρή φοιτήτρια στις ράγες και να την καρφώνει με ένα ψαλίδι στο κεφάλι.
Φαντάσματα που έχουν αναφερθεί κατά περιόδους στην ανθρώπινη ιστορία, εμφανίσεις ειδώλων ανθρώπων που έχουν πεθάνει.
Μπορείς να αισθανθείς με την αφή, φαντάσματα που φαίνονται αχνά σαν σκιές ή ομίχλη και φαντάσματα εντελώς διάφανα που μόλις και φαίνεται το περίγραμμά τους.
Η πιο κοινή θεωρία για τα φαντάσματα, λέει ότι αυτά είναι ψυχές πεθαμένων που δε μπορούν να αναπαυθούν λόγω κάποιας εκκρεμότητας στον επάνω κόσμο, ή κάποιας μεγάλης αδικίας που τους έγινε ή που αυτά κάνανε, ή λόγω μεγάλης λύπης.
Τα φαντάσματα έχουν και ημερομηνία λήξης και σχεδόν κανένα δεν επιζεί περισσότερο από 500 ή 600 το πολύ χρόνια.
Οι θρύλοι και οι ιστορίες θέλουν τα φαντάσματα άλλοτε καλά κι άλλοτε κακά και συνήθως αδιάφορα. Η εμφάνισή τους πάντως, συχνά συνοδεύεται από αίσθημα ψύχους, μελαγχολικά προαισθήματα ή αισθήματα ματαιότητας και κατάθλιψης, κάποτε κι από τρομώδες παραλήρημα.
Γι’ αυτό και οι μάρτυρες είναι πολλές φορές αρνητικοί στο να εκθέσουν την εμπειρία τους, γιατί δε θέλουν να παραδεχτούν πόσο τρόμαξαν και σοκαρίστηκαν από αυτό που είδαν.
Ο Φαντάρος και η Κοπέλα
Κάποτε ήταν ένα παιδί ο Χ. Ο οποίος υπηρετούσε την θητεία του στον ελληνικό στρατό σε ένα στρατόπεδο σε ένα νησί της Ελλάδας. Όπως και κάθε άλλος στρατεύσιμος δικαιούταν κάποιες εξόδους και άδειες. Έτσι λοιπόν σε μια έξοδό του γνώρισε μια κοπέλα και από τότε άρχισαν να κάνουν παρέα.
Έβγαιναν για αρκετό καιρό και είχαν γίνει πολύ καλοί φίλοι. Όποτε μπορούσε και έβγαινε ο Χ. Από το στρατόπεδο πήγαινε και την έπαιρνε από το σπίτι της όπου και έδιναν ραντεβού. Ένα βράδυ λοιπόν που είχαν βγει να απολαύσουν την βόλτα τους η κοπελιά άρχισε να κρυώνει οπότε ο Χ. Έβγαλε το μπουφάν του και της το έδωσε να το φορέσει για να ζεσταθεί. Αφού τελείωσε η βραδινή βόλτα ο Χ. Μαζί με την κοπέλα επέστρεψαν στο σπίτι τους αφού ο Χ. την πήγε σπίτι της. Τη επόμενη μέρα ο Χ. διαπίστωσε ότι είχε ξεχάσει να πάρει το μπουφάν του.
Έτσι λοιπόν πήγε στο σπίτι της να ζητήσει το μπουφάν του γιατί το χρειαζόταν. Όταν χτύπησε το κουδούνι του άνοιξε μια κυρία οπότε και ο νεαρός ζήτησε να δει την κοπέλα και εξήγησε και τον λόγο της επίσκεψής του. Τότε η γυναίκα του είπε πως η κοπέλα που ζητούσε να δει είχε πεθάνει πριν από μερικά χρόνια.
Ο Χ. έμεινε άναυδος και άρχισε να της εξιστορεί όλη την ιστορία με την γνωριμία με την κοπέλα. Τότε η γυναίκα του υπέδειξε σε ποιο νεκροταφείο και σε ποιο ακριβώς σημείο είναι θαμμένη η κοπέλα. Ο Χ. πήγε στο νεκροταφείο του χωριού και έψαξε να βρει το μνήμα της κοπέλας. Μετά από λίγη ώρα τον βρήκε και διαπίστωσε κάτι πραγματικά απίστευτο, η κοπέλα ήταν όντως θαμμένη εκεί και πάνω στην ταφόπλακα υπήρχε παρατημένο το μπουφάν του.
Μια περίεργη παρουσία
Ήταν κάποτε ένας κύριος Κ. ο οποίος οδηγούσε με το αμάξι του σε έναν επαρχιακό δρόμο σε ένα χωριό της Θεσσαλίας. Καθώς οδηγούσε αντίκρισε στην άκρη του δρόμου έναν ηλικιωμένο άτομο με μια μαγκούρα ο οποίο του έκανε νόημα να σταματήσει. Ο Κ. σταμάτησε στην άκρη και είδε τον γέροντα να πλησιάζει.
Άνοιξε το παράθυρο και τότε ο γέροντας του ζήτησε ένα τσιγάρο. Ο Κ. ανταποκρίθηκε θετικά στην επιθυμία του γέροντα, και έτσι άνοιξε το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και έβγαλε το πακέτο με τα τσιγάρα. Του έδωσε το τσιγάρο και μετά ο γέροντας του ζήτησε φωτιά για να ανάψει το τσιγάρο.
Τότε ο Κ. έσκυψε να πάρει να του δώσει και τον αναπτήρα. Αλλά μόλις σηκώθηκε ο γέροντας είχε εξαφανιστεί. Βγήκε από το αυτοκίνητο και έψαξε γύρω-γύρω να βρει τον γέροντα αλλά μάταια. Αυτό το περιστατικό είναι ένα από τα συνηθισμένα περιστατικά όπου εμφανίζεται ο φύλακας-άγγελος του καθένα μας για να μας προφυλάξει από κάποιο επερχόμενο κακό.
Το κορίτσι με το πιάνο
Κάποτε σε μια γειτονιά της Αθήνας υπήρχε ένα αρχοντόσπιτο, αυτά τα παλιά με τους διώροφα κτίσματα με εσωτερικές σκάλες και με κήπο. Σε αυτό το σπίτι έμενε μια τριμελής οικογένεια.
Ο άντρας δούλευε σε κάποια μικρή επιχείρηση, η γυναίκα του σπιτιού ασχολιόταν με τις δουλειές του σπιτιού ενώ το παιδί τους, ένα μικρό κοριτσάκι πήγαινε σχολείο. Το κοριτσάκι αυτό είχε σαν χόμπι τη μουσική και του άρεσε πολύ το πιάνο.
Έτσι λοιπόν οι γονείς του το έγραψαν σε ένα ωδείο και λίγο καιρό αργότερα του αγόρασαν και ένα πιάνο για να μπορεί να κάνει πρακτική εξάσκηση. Το μικρό κορίτσι καθόταν λοιπόν κάθε απόγευμα, αφού τελείωνε όλες τις άλλες του δουλειές, και έπαιζε πιάνο για αρκετές ώρες.
Αυτό επαναλαμβανόταν συνέχεια κάθε μέρα σχεδόν πάντα μια συγκεκριμένη ώρα (ας πούμε ότι η ώρα αυτή ήταν 6 το απόγευμα). Μια μέρα όμως η μητέρα του της είπε να κάνει κάποιες δουλειές γιατί εκείνη θα έφευγε. Το κοριτσάκι δεν έκανε τις δουλειές που του είχε πει η μητέρα του και άρχισε να παίζει πιάνο. Όταν γύρισε η μητέρα του το βρήκε να παίζει πιάνο και υπέθεσε ότι οι δουλειές που τις είχε αναθέσει είχαν γίνει.
Όταν όμως συνειδητοποίησε ότι το κοριτσάκι δεν είχε κάνει τίποτα απολύτως έγινε έξω φρενών. Τότε άρχισε να μαλώνει το κορίτσι και ξέσπασε ένας μεγάλος καβγάς. Η μικρή έφυγε κλαίγοντας και άρχισε να ανεβαίνει την μεγάλη ξύλινη σκάλα μέχρι που την τράβηξε η μητέρα της.
Τότε το κοριτσάκι παραπάτησε και έπεσε από την σκάλα, χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της και πέθανε. Μετά από το συμβάν οι γονείς της άφησαν το σπίτι αυτό και μετακόμισαν σε άλλη περιοχή της Ελλάδας. Το σπίτι αυτό ερήμωσε καθώς δεν είχε απομείνει τίποτα εκεί μέσα.
Όμως όποιος περάσει έξω από αυτό το σπίτι αυτό μια συγκεκριμένη ώρα θα ακούσει το μικρό κορίτσι να παίζει πιάνο.
Η μοναχή
Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, έλαβε χώρα σε ένα μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Βόρεια Ελλάδα. Σε αυτό το μοναστήρι ζούσαν περίπου πενήντα μοναχές μαζί με την ηγουμένη. Η ζωή τους κυλούσε με τους ίδιους ρυθμούς κι έκαναν σχεδόν κάθε μέρα τις ίδιες δουλειές.
Μια μέρα σαν όλες τις άλλες είχαν καθίσει όλες οι μοναχές να φάνε και ξεκίνησε μια συζήτηση άγνωστου περιεχομένου. Πάνω στην κουβέντα όμως ξέσπασε μια έντονη λογομαχία ανάμεσα στην ηγουμένη και σε μια μοναχή. Οι τόνοι όμως ανέβηκαν πολύ και άρχισε η μία να βλαστημάει την άλλη. Τότε η μοναχή σηκώθηκε, άρπαξε ένα μαχαίρι και πάνω στα νεύρα της το κάρφωσε πάνω σε μια εικόνα της Παναγίας. Μετά από αυτό ο καβγάς σταμάτησε.
Τα χρόνια πέρασαν. Κι αν όχι όλες, οι περισσότερες μοναχές πέθαναν.
To περίεργο σε όλη την ιστορία είναι ότι η μοναχή που κάρφωσε το μαχαίρι στην εικόνα έχει κι αυτή πεθάνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά το χέρι της που έμπηξε το μαχαίρι στην εικόνα ακόμα δεν έχει λιώσει.
