Ξερόλας
Μία τυχαία συνάντηση, ένα μικρό κοριτσάκι από το πουθενά που πήγε να κάτσει στο τραπέζι μίας μαμάς με τα παιδιά της αποκάλυψε ένα δράμα…«Μου αρέσει πολύ να παίρνω τα διδυμάκια μου και να πηγαίνουμε με…
Μία τυχαία συνάντηση, ένα μικρό κοριτσάκι από το πουθενά που πήγε να κάτσει στο τραπέζι μίας μαμάς με τα παιδιά της αποκάλυψε ένα δράμα…
«Μου αρέσει πολύ να παίρνω τα διδυμάκια μου και να πηγαίνουμε μεγάλες βόλτες σε πολυκαταστήματα, να παίρνουμε τα πράγματά μας, να απολαμβάνουμε σνακ και να το διασκεδάζουμε, όταν νιώθουμε έντονα την ανάγκη να βγούμε λίγο από το σπίτι.
Μία ημέρα, λοιπόν, αποφασίσαμε να κάνουμε μία τέτοια βόλτα με τα παιδιά μου. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι, απολαμβάνοντας πίτσα και πρέτσελ. Τα μικρά μου μιλούσαν για το σχολικό λεωφορείο που θα τα πήγαινε στο νηπιαγωγείο την νέα σχολική χρονιά και εγώ χάζευα με τον κόσμο. Εντελώς, ξαφνικά, ένα μικρό, κατάξανθο κοριτσάκι ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μας.
Είχε ένα τεράστιο χαμόγελο και τα μάτια της έλαμπαν, καθώς κάθισε δίπλα από το ένα μου παιδί και απέναντι από εμένα. Έριξα μία ματιά για να δω, αν θα μπορούσα να βρω τη μαμά του, όμως δεν είδα κανέναν. Ρώτησα το κοριτσάκι το όνομά του και πόσων ετών ήταν, αλλά δεν μου απάντησε. Παρά μόνον χαμογελούσε. Τα παιδιά μου άρχισαν να της μιλούν, λέγοντάς της τα ονόματά τους, ελπίζοντας πως θα τους πει το δικό της.
Κοίταξα ξανά γύρω μου μήπως δω τη μαμά της, αλλά δεν την είδα πουθενά. Άρχισα να σκέφτομαι, ότι αυτό ήταν πολύ περίεργο. Αναρωτήθηκα, μήπως την ψάχνει η μαμά της, μήπως το μικρούλι της ξέφυγε και τώρα εκείνη το ψάχνει; Προσπάθησα να ακούσω αν υπάρχει κάποια τρομαγμένη μαμά που ψάχνει το παιδί της. Τίποτα πάλι.
Σκέφτηκα, ότι αν κανείς δεν έρθει σε λίγα λεπτά, να απευθυνθώ σε ένα ν από τους υπαλλήλους. Όμως, προς το παρόν το παιδί ήταν ασφαλές και ένιωθε άνετα μαζί μας, οπότε συνεχίσαμε να του μιλάμε μήπως τυχόν ανοιχτεί κι αυτό. Κάθε λίγα λεπτά, έριχνα και μια ματιά γύρω μου μήπως κάποιος τη ζητούσε. Υπήρχε μία μεγάλη ουρά κόσμου που περίμενε να παραγγείλει. Λες να ήταν κάποιου το παιδί από αυτούς; Αλλά κανείς δεν φώναξε το όνομά της ή με ρώτησε αν γνωρίζω πού μπορεί να βρίσκεται.
Αρχισα να ανησυχώ ακόμη περισσότερο για αυτό το κοριτσάκι, όταν ξαφνικά ήρθε στο τραπέζι μου ένας άνδρας, ο οποίος με ευχαρίστησε που την αφήσαμε να καθίσει μαζί μας. Αμέσως, απάντησα ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Μάλλον ήταν ο μπαμπάς της. Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή τον σύζυγό μου και πως πιθανώς θα είχε αφήσει κι εκείνος τα παιδιά μας να κάνουν κάτι αντίστοιχο. Οι άνδρες δεν έχουν πολύ αυτό που λέμε εμείς οι μαμάδες: «σας πειράζει να καθίσει λίγο εδώ;» και αποτελεί την καλύτερη αρχή για κουβέντα.
Μπορούσε άραγε να δει τον πανικό που είχα περάσει ψάχνοντας για τους γονείς του παιδιού; Εν πάσει περιπτώσει λίγη σημασία είχε τώρα. Έδειξε στο κοριτσάκι του το φαγητό που της είχε πάρει, με την ελπίδα να τον ακολουθήσει. Εκείνη όμως, πήρε απλά το φαγητό και κάθισε στο τραπέζι μας. Χαμογέλασα στον μπαμπά θέλοντας να του πω ότι όλα είναι εντάξι.
Και πέρασα τα επόμενα 20 λεπτά τρώγοντας με ένα μικρό, άγνωστο ανθρωπάκι που δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω μας. Ποτέ δεν μου είπε το όνομά της ή πόσων ετών ήταν, αλλά το χαμόγελό της ήταν διαπεραστικό. Τα δίδυμά μου συνέχισαν να μιλούν μαζί της. Δεν ήθελε να μιλήσει, απλά να βρίσκεται ανάμεσά μας. Όλη αυτήν την ώρα δεν είπε την παραμικρή λέξη. Όμως, εμείς συνεχίζαμε να της μιλάμε, μήπως και κάτι μας απαντήσει.
Όταν είχε έρθει η ώρα να φύγουμε, αρχίσαμε να μαζεύουμε τα πράγματά μας και να φοράμε τα μπουφάν. Όλοι την αποχαιρετήσαμε και πήγαμε προς την πόρτα. Χωρίς να χάσει λεπτό, πήρε το φαγητό της και μας ακολούθησε. Έπρεπε να σταματήσω. Προσπάθησα να την κάνω να καταλάβει ότι δεν μπορούσε να έρθει μαζί μας και να την πάω στον μπαμπά της, όμως δεν ήθελε.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα λίγο περίεργα; Μήπως τον φοβόταν; Γιατί δεν θέλει να πάει στον μπαμπά της; Μήπως την κακομεταχειρίζεται; Ειλικρινά δεν ήξερα τι να κάνω εκείνη τη στιγμή. Το μητρικό μου ραντάρ άρχισε να υπερλειτουργεί και ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.
Καθώς σκεφτόμουν την επόμενη κίνησή μου, ο μπαμπάς της ήρθε προς το μέρος μου. Δεν θα πω ψέματα, αγχώθηκα λίγο. Τότε μου μίλησε και όλα άλλαξαν. «Με συγχωρείτε, η σύζυγός μου και η άλλη μου κόρη σκοτώθηκαν σε τροχαίο και υπέθεσα ότι η μικρή ήθελε να κάτσει λίγο μαζί σας», μου είπε. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα καθώς πήρε το κοριτσάκι από το χέρι για να πάνε στο τραπέζι τους.
Ένιωσα ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου. Πραγματικά, μίσησα τον εαυτό μου για τον τρόπο που σκέφτηκα για εκείνον τον μπαμπά. Αυτός ο καημένος άνθρωπος προσπαθούσε να διασκεδάσει όσο πιο φυσιολογικά με την κόρη του κι εκείνη πήγε σε μία εντελώς ξένη γυναίκα και τις κόρες της για να κάτσει μαζί τους. Η καρδιά μου σκίστηκε για αυτό το παιδάκι που ήθελε να κάτσει λίγο κοντά μας. Δεν του ρίχνω ευθύνες.
Ποτέ δεν ξέρεις τι έχει βιώσει ο καθένας που περπατά δίπλα σου. Είναι εύκολο να κρίνεις μία «κακή συμπεριφορά». Είναι εύκολο να υποθέσεις ότι κάποιος είναι τόσο άξεστος. Είναι εύκολο να καταδικάσεις, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι έχει ζήσει ο άλλος. Αυτός ο άνθρωπος ζούσε ένα δράμα και εγώ δεν είχα ιδέα.
Έφυγα, μισώντας τον εαυτό μου όσο ποτέ. Έβαλα την ιστορία στο Facebook, έψαξα να βρω τα στοιχεία του αλλά δεν τα κατάφερα. Μερικές ώρες μετά, πήρα ένα μήνυμα από μία κυρία που μάλλον ήταν ξαδέλφη της οικογένειας. Ο άνδρας αυτός έμενε σε άλλη πολιτεία, είχε πάει εκεί για επίσκεψη και είχε φύγει. Η γυναίκα μου είπε ότι μας ευχαριστούν όλοι πάρα πολύ, αλλά ήθελε την ιδιωτικότητά του. Η καρδιά μου σκίστηκε για δεύτερη φορά.
Προσπαθούσε να διαχειριστεί τον πόνο του για την άτυχη γυναίκα του και το παιδί τους και προφανώς δεν είχε τη διάθεση για να ασχοληθεί και με μένα. Και γιατί άλλωστε; Ήταν εντελώς άγνωστος. Δεν είχα καμία δουλειά.
Ίσως, θύμισα στο κοριτσάκι τη μαμά του. Ίσως η μαμά του με «έστειλε» με έναν μαγικό τρόπο για να κρατήσω λίγη συντροφιά στο κοριτσάκι της, σαν να ήταν εκείνη μαζί της. Μπορεί η μαμά της από εκεί ψηλά να ήξερε τι χρειαζόταν το παιδί της εκείνη τη στιγμή. Μπορεί η μαμά της να επικοινώνησε μέσα από εμένα με το παιδί. Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Είμαι σίγουρη πως η μαμά της έβαλε το χέρι της.
Αυτή η τυχαία συνάντηση άλλαξε εντελώς τον τρόπο που αντιμετωπίζω τους ανθρώπους. Πάντα για μένα θε είναι ένα τεράστιο μάθημα και πάντα θα χαμογελάω σε όλους. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να το χρειάζεται».
Πηγή : infokids.cy
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του diaforetiko.gr στο Google News