Άποψη. Ο Έβρος δεν πέφτει. Αν δεις το βλέμμα του ένστολου θα κατάλαβεις πολλά

Είναι γνωστό ότι η καταγωγή μου είναι απο τον Έβρο. Και σε όσους δεν το γνωρίζουν το γράφω σήμερα για να το μάθουν. Η “ρίζαμ” συγκεκριμένα είναι απο το χωριό Φέρρες. Μόλις λίγα χιλιόμετρα απο τα σύνορα. Έχω ακόμη μνήμες έντονες… απο το χωριό την Καβησό…Το ποτάμι, τον “γκιαούραντα”, τις καλύβες, τις βάρκες, τα κυνήγια… τα βουνά τις μυρωδιές τις γεύσεις. 

Εκεί που ακόμη ζούν συγγενείς μου. Σε αυτόν τον τιμημένο τόπο γεννήθηκα και μεγάλωσα,  πρίν υποχρεωθώ ελέω συνθηκών να “κατέβω” στην Αθήνα και να ζώ πλεόν στην πρωτευούσα ώς εσωτερικός μετανάστης.

Όμως τον τόπο μου δεν τον ξέχασα ποτέ. Ούτε θα το κάνω. Είναι θέμα βιωμάτων. Δεσμών. Τρόπου ανατροφής.

Δεν μπορείς να μην αγαπάς την πατρίδα σου… να μην τιμάς τα χώματα σου όταν ξέρεις πως οι Προπαππούδες σου χάθηκαν στα “Σεπτεμβριανά”, ή όταν υποχρεώθηκαν να ξεκλήριστουν απο “απέναντι” για να έρθουν στην μητέρα Ελλάδα. Τότε που για τους Έλληνες ήταν τουρκόσποροι και για τους Τούρκους “γκιαούρ”.

Ο χρόνος πέρασε, γεννηθήκαμε…. μεγαλώσαμε… και μάθαμε πώς έχουμε στο αίμα μας προσφυγιά… πόνο αλλά το σημαντικότερο. Ψυχή.

Παραθέτω τώρα την περιγραφή ενός φίλου που είναι αυτή την ώρα στα σύνορα.

Όχι δεν είναι στρατιωτικός. Δεν είναι Αστυνομικός. Είναι ένας απο αυτούς που με το ξημέρωμα εδώ και δυο ημέρες έχει πάρει το αυτοκίνητό του και έχει βγεί στα σύνορα με ότι έχει… στο ψυγείο του για να το προσφέρει στις Ένοπλες δυνάμεις.

Γιατί έτσι είμαστε εμείς τα “Γκατζόλια”.

Με ρωτούν οι φίλοι τί γίνεται πάνω εδώ και μέρες. Δεν ήμουν σίγουρος τι να τους πω, μέχρι που πήγα κοντά. Κι είδα πολλά. Είδα αστυνομία, είδα στρατό, είδα πυροσβεστική, είδα αντιδημάρχους, δημάρχους, βουλευτές, περιφερειάρχες. Τους είδα όλους μαζί. Τους είδα να σχεδιάζουν, να συνεννοούνται, να εκτελούν. Τους είδα για πρώτη φορά να λειτουργούν σαν μια γροθιά, ήρεμα κι οργανωμένα, σαν ένα και καλοκουρδισμένο ρολόι, μανιασμένους να πετύχουν.

Ο τόπος αυτός δεν είναι μόνο Ελληνικός. Είναι και Ευρωπαϊκος. Και θα πρέπει κάποια στιγμή κάποιοι συνέταιροί μας… αυτοί που θα διεκδικήσουν αργότερα κομμάτι του υπογείου πλούτου της χώρας, να αφήσουν την θαλπωρή της ηλεκτρικής κουβέρτας τους στην Ευρώπη ή τα μουχαμπέτια με γλυφτράκια τους… και να παρέμβουν.

Όχι πως τους έχουμε ανάγκη… αλλά να… είμαστε κάτω απο μια Ευρωπαϊκη ομπρέλα. Τι όχι;

Το διαβάσαμε εδώ