
Συγκλονίζει η μαρτυρία της ηρωίδας μητέρας του 12χρονου Σταύρου, Ιωάννας Φωτοπούλου η οποία μιλά για πρώτη φορά για την απόφασή που έλαβαν μαζί με τον σύζυγό της, Κώστα, εκείνες τις σκληρές ώρες του π…
Συγκλονίζει η μαρτυρία της ηρωίδας μητέρας του 12χρονου Σταύρου, Ιωάννας Φωτοπούλου η οποία μιλά για πρώτη φορά για την απόφασή που έλαβαν μαζί με τον σύζυγό της, Κώστα, εκείνες τις σκληρές ώρες του περασμένου Νοεμβρίου, να χαρίσουν ζωή σε άλλους ανθρώπους μέσα από τη δωρεά οργάνων του παιδιού τους.
Η κ. Φωτοπούλου με δάκρυα στα μάτια είπε: «Ο Σταύρος ήταν για μένα τρεις μέρες νεκρός.Τον έβλεπα. Όλοι μου έλεγαν ότι θα γίνει κάποιο θαύμα. Το θαύμα τελικά δεν έγινε», λέει μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της, προσθέτοντας ότι «τον κοιτούσα κι έλεγα «αφού δεν μπορεί να γίνει το θαύμα για τον Σταύρο, ας κάνει, τελικά, ο Σταύρος το θαύμα για τους άλλους. Δεν μπορούσα να τον αφήσω να φύγει έτσι… Ο Σταύρος ήταν ένα παιδί γεμάτο ζωή. Ένα παιδί διαφορετικό από όλα τα παιδιά. Πάντα μου έλεγε μια μέρα θα σε κάνω περήφανη, Του άρεσε πολύ το καράτε. Είχε όνειρα, πολλά όνειρα… Και δεν ήταν τυχαίο που ποτέ δεν έχανε, όπου και αν πήγαινε πάντα κέρδιζε. Μου έλεγε «μαμά μια μέρα θα σε κάνω να τρίβεις τα μάτια σου»… Δεν ήξερε ότι θα ήταν από τα κλάματα όμως…»
Όλα αυτά , όπως λέει η κ. Φωτοπούλου, περνούσαν εκείνες τις ώρες στο Νοσοκομείο μπροστά από το μυαλό της και σκεπτόταν ότι ο Σταύρος της «φεύγει» και δεν προλάβαινε να κάνει όσα ήθελε. Έτσι η ίδια όφειλε να πάρει την απόφαση αυτή για το παιδί της. Και δεν χρειάστηκε να το σκεφθεί πολύ… «Ήμουν μέσα μόνη με τον Σταύρο και τον κοιτούσα…Τότε πήρα τη μεγάλη απόφαση. Στη συνέχεια ο γιατρός μου είπε: «θα σας το προτείναμε και εμείς… Το έχουμε προτείνει σε πολύ κόσμο και δεν το κάνουν… Πρώτη φορά έρχεται μαμά να μας πει ότι το παιδί μου φεύγει, ας γίνει αυτό…»
Βγαίνοντας τότε στον διάδρομο του νοσοκομείου η τραγική μάνα μίλησε στον σύζυγό της, Κώστα, για την απόφασή της. Εκείνος με βουρκωμένα μάτια την ρώτησε: «θα πονέσει κι άλλο το παιδί μας;». Η κ. Φωτοπούλου απάντησε ότι «το παιδί έφυγε και ότι μέσα από τη δωρεά οργάνων του Σταύρου θα γεννηθούν άλλα παιδιά…». «Κι έτσι έγινε. Τέλειωσαν όλα…» είπε.
Και ο επίλογος του συγκλονιστικού μονολόγου της μάνας: «Πιστεύω όποιος δεν το κάνει αυτό, αγαπά πολύ το «εγώ» του. Αν αγαπάς τη ζωή, τους ανθρώπους, πρέπει να το κάνεις. Ο Σταύρος μου έφυγε… Γιατί να μη σωθούν άλλα παιδιά και άλλοι άνθρωποι, μέσα από τον Σταύρο;»
Ξερόλας