Ξερόλας
Η Χρυσούλα Χατζηγιάννη εξομολογήθηκε πως το βρέφος της πέθανε λίγο μετά τη γέννα. Αυτό, έγινε γνωστό στην ίδια, μετά από σχετική ανακοίνωση στο μαιευτήριο. Ωστόσο, έπειτα από δεκαέξι χρόνια έλαβε ένα …
Η Χρυσούλα Χατζηγιάννη εξομολογήθηκε πως το βρέφος της πέθανε λίγο μετά τη γέννα. Αυτό, έγινε γνωστό στην ίδια, μετά από σχετική ανακοίνωση στο μαιευτήριο. Ωστόσο, έπειτα από δεκαέξι χρόνια έλαβε ένα χαρτί από τη στρατολογία, που ζητούσε στην οικογένεια να καταθέσει κύριο όνομα στο παιδί της.
Έτος 1978. Η κυρία Χρυσούλα Χατζηγιάννη, κυοφορούσε για τρίτη φορά, ένα αγόpι. Όπως αφηγείται είχε αποκτήσει ήδη τη κόρη της, και είχε χάσει ένα παιδί. Η ίδια αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια τι συνέβη όταν γέννησε. «Βρισκόμουν στον έβδομο μήνα, ωστόσο το παιδί γεννήθηκε κανονικά, το έβαλαν στην αγκαλιά μου, το είδα το παιδί μου, ήταν καλά. Μετά χρειαζόταν θερμοκοιτίδα. Αυτή η κλινική δεν διέθετε θερμοκοιτίδα, οπότε θα έστελναν το παιδί σε μια άλλη κοντινή κλινική».
Την τρίτη μέρα ωστόσο, οι γιατροί κάλεσαν τον πατέρα του παιδιού και του είπαν ότι το μωρό πέθανε. Έδωσαν στον άντρα της ένα άσπρο κουτί και το έθαψε στο νεκροταφείο της Καλλιθέας. «Εμένα μου είχαν αποκρύψει πολλά πράγματα, και μου είπαν σιγά-σιγά ότι το παιδί μου πέθανε, γιατί δεν ήμουν σε καλή ψυχολογική κατάσταση» αναφέρει η μάνα. Προσθέτει παράλληλα, πως τότε, όταν είχε γίνει η ταφή του παιδιού, ο πατέρας δεν είχε το σθένος να δει το νεκρό μωρό.
Ωστόσο, εκείνη την εποχή, δεν είχαν αμφισβητήσει όσα τους είχαν πει οι γιατροί. Δεν είχαν υποψίες πως είχε συμβεί κάτι άλλο. «Δεν πήγαινε καν το μυαλό ανθρώπου, ότι μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο, ούτε καν υποψίες, με απόλυτη σιγουριά ότι πρόκειται για το δικό σου παιδί, πως πέθανε» Δεκαέξι χρόνια αργότερα όμως, ένα χαρτί στρατολογίας ταρακούνησε την οικογένεια. “Μέχρι τότε δεν είχα καμία υποψία ότι το παιδί μπορεί να ζει. Δεν είχαν βγει στην επιφάνεια τότε καθόλου αυτά τα σενάρια (σ.σ. μέχρι το 1994), ο κόσμος δεν είχε ιδέα, ότι μπορεί να γίνονται τέτοια πράγματα. Όταν μου ήρθε αυτό το χαρτί από την στρατολογία, τότε είχαν ξεκινήσει να δημοσιοποιούνται μια-δυο υποθέσεις στην τηλεόραση… Ταράχτηκα, «ξύστηκε» η πληγή μου, σκεφτόμουν ότι το παιδί μου έχει πεθάνει εδώ και τόσα χρόνια, και μου ήρθε τώρα χαρτί; Ήταν κάτι που το είχα κοιμήσει μέσα μου, και ξύπνησε όταν ήρθε το χαρτί» θυμάται η κ. Χατζηγιάννη.
«Από όταν μου έστειλαν το χαρτί από την στρατολογία, ψάχνω εδώ και 25 χρόνια. Άρχισα έρευνες, έτρεχα πάρα πολύ καιρό, από υπηρεσία σε υπηρεσία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα να σου πω. Το παιδί δεν φαινόταν πεθαμένο πουθενά. Φαινόταν ζωντανό» συνεχίζει η κ. Χατζηγιάννη και προσθέτει πως από όταν ξεκίνησε τις έρευνες άρχισε να βρίσκει στοιχεία τα οποία νωρίτερα δεν είχε αντιληφθεί.
