Ξερόλας
“Τα Τσακάλια” είναι η πρώτη από μία σειρά ταινιών που θα αποτυπώσουν την αισθητική που είχε η νεολαία της δεκαετίας του 80, μιας ομολογουμένως παράξενης δεκαετίας και μιας μπερδεμένης γενιάς, που όπως…
“Τα Τσακάλια” είναι η πρώτη από μία σειρά ταινιών που θα αποτυπώσουν την αισθητική που είχε η νεολαία της δεκαετίας του 80, μιας ομολογουμένως παράξενης δεκαετίας και μιας μπερδεμένης γενιάς, που όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο Πορτοκάλογλου “χούντα δεν γνώρισε μα ούτε ελευθεριά”.
Στην ιστορία θα μείνουν ένα καρέ και μια ατάκα ”Με θυμάσαι ρε πoύστη”, που θα φωνάξει ο Φάνης (Σταμάτης Γαρδέλης) πριν βγάλει την αλυσίδα για να πάρει εκδίκηση μαζί με το gang του Γιώργο και Λουκά. Η ταινία “Τα Τσακάλια” κυκλοφόρησε το 1981, σάρωσε στον κινηματογράφο, κόβοντας 270.000 εισιτήρια, απίστευτο νούμερο για την εποχή εκείνη και άφησε το στίγμα της στη μπερδεμένη γενιά του 80’.
Μηχανές με θορυβώδεις εξατμίσεις, εκκεντρικό ντύσιμο, ντίσκο, ξενύχτια, ποτά, ναρκωτικά, hooligans και κακή σχέση με την οικογένεια και κυρίως με τους γονείς, ήταν η ζωή που ακολουθούσε μια μερίδα της νεολαίας του τότε, που κάποιες φορές σταματούσε εκεί, άλλες πάλι το έφτανε στα άκρα σε βαθμό που η τότε συντηρητική ελληνική κοινωνία δεν μπορούσε καν να κατανοήσει και να το αποδεχτεί.
Ο Γιάννης Δαλιανίδης κόντρα στο ρεύμα της εποχής
Ο γνωστός σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης δεν ακολούθησε το ρεύμα της εποχής όπου τα σενάρια των ταινιών αφορούσαν συγκεκριμένες τάξεις και στερεότυπα και προσπάθησε να αποτυπώσει με ρεαλιστικό και απλοϊκό τρόπο τα άγρια νιάτα των 80’s, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει ένα cult αισθητικής διαμαντάκι, αποφεύγοντας να γίνει γραφικός, όπως η πλειοψηφία των βιντεοκασσετών της εποχής όταν προσπαθούσαν να πιάσουν το παλμό της νεολαίας. Μπορεί ο σκηνοθέτης θα πέσει σε πολλές κλισέ λακούβες, αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε πως μιλάμε για τα 80’s, οπότε ένας χρήστης κάνναβης θα μπορούσε να θεωρηθεί εγκληματίας στη συνείδηση της κοινής γνώμης.
”Τα τσακάλια” εν τέλει όχι δεν είναι μια ταινία για όσκαρ, αλλά σίγουρα μια ταινία ενδεικτική των ξακουστών 80’s.
Μ’ αυτή την ταινία θα μπορείς να καταλάβεις πως ήταν η φάση στην ηλικία του πατέρα σου, καθώς, επίσης, ήταν η τελευταία φορά που είδες στον ελληνικό κινηματογράφο ή στην τηλεόραση ρόλους που ένας μέσος νεαρός θα μπορούσε να ταυτιστεί ή να καταλάβει, όσο κακό και αν είναι αυτό.
